Posts Tagged ‘vleugellam’

Articles

Op-geleefd

In Persoonlijks,Qualen,Simpel schrijfwerk on 7 juli 2013 door Marjolein Stam getagged: , , , , ,

24-5-2013

En dan is er zomaar ineens alweer een kwartaal voorbij sinds mijn vorige post … Ik was zo druk met leven dat ik niet aan bloggen toekwam, zelfs geen woorden had voor wat ik beleefde en ervoer. Nu, na een fantastische excursie waarover mijn volgende blog zal gaan, wil ik eerst terugblikken op het afgelopen kwartaal en dat met jullie delen.

Om mijn vleugellamme leven te keren, ben ik een aantal keren naar de Maartenskliniek geweest, waar twee gespecialiseerde orthopeden mijn schouder uitgebreid hebben onderzocht. Ik dacht ‘even’ een nieuwe schouder te krijgen, maar dat bleek niet zomaar te kunnen: mijn diabetes geeft grote risico’s op infectie na een operatie. Als zij nu een nieuw gewricht inbrengen en ik krijg een enorme infectie, dan zou dat gewricht er weer uit moeten, mij dan links totaal verlammend … Zo had ik dat niet bekeken. Na enige contemplatie wist ik dat hun gelijk al bij een vorige operatie bewezen is: in 2008 werd ik erg ziek na een buikoperatie; ik kreeg nare complicaties en kreeg antibiotica per infuus. Gek hoe je dat verdringt omdat je denkt dat alleen die nieuwe schouder je levenskwaliteit kan verbeteren. Ik wilde weer actiever kunnen zijn, een nieuw leven. Dat dat laatste ook zonder operatie bleek te kunnen, heb ik nooit durven dromen 🙂

Men wilde weten of mijn grootste probleem – de pijn – door artrose of door instabiliteit werd veroorzaakt. Daarvoor kreeg ik onder röntgengeleide een traditionele steroïdeninjectie in de schouder. Die had men trouwens in Leeuwarden ook had kunnen geven, maar daar is dat kennelijk nooit bedacht …
Een paar dagen later voelde ik me vreemd: er was iets, maar wat?!? De volgende dag snapte ik het: ik had geen pijn! Na 45 jaren had ik zomaar geen pijn!
Negen dagen lang heb ik me uitgeleefd, lustig met twee armen zwaaiend en niet beseffend dat ik over al mijn grenzen ging. Want hoe definieer je grenzen als je opeens geen pijn hebt? Dat werd na die negen dagen vanzelf duidelijk: mijn lijf protesteerde hevig omdat ik naast het fysieke feestje ook meteen een zwik pijnpillen had laten staan, zonder aan een afbouwschema te denken. Dat heb ik geweten, dus nu bouw ik (voor zover mogelijk) netjes volgens schema af.
We proberen met injecties en de speciale schouderbrace (mijn ‘tuigje’) de operatie nog tien jaar uit te stellen. Dan heb ik ook de juiste leeftijd voor een nieuw gewricht; ik ben daar nu nog wel erg jong voor. Tien jaar lijkt me weliswaar wat optimistisch, maar dat zien we gaandeweg wel.

Mijn pijncentrum was door mijn uitspattingen eerst totaal in de war: ik voelde allerlei dingen ‘fout’, maar het waren wel signalen dat ik niet meer ongestraft als een jonge meid tekeer kon gaan. In Woerden werd dat bevestigd, mij werd “een bedaard leven achter de geraniums of orchideeën” aangeraden, met fysio ter ondersteuning. Ik weiger echter om alleen maar om een ‘fragiele, kwetsbare schouder’ thuis te blijven zitten; ik wil er omheen proberen te leven. Mijn wereld moet weer groter worden! Daarom maakt de fysio niet alleen pijnlijke spieren los, maar werken we ook actief aan mijn conditie. Dat gaat nog wel met vallen en opstaan (het blijft moeilijk als berouw na de zonde komt), maar het lukt langzaam maar zeker wel.

Zo ben ik dus op-geleefd en heb ik voornamelijk genoten van het leven 😉 Ik fiets en wandel en ben op allerlei gebieden actiever. Ik probeer met mate meer te doen, vooral in de natuur. De excursie van gisteren bleek eigenlijk te zwaar, maar ze was alle pijn en moeite ontzettend waard! Dit is wat ik wil: in de natuur zijn en genieten van alle schoonheid die voor mijn lens komt. Hier ligt mijn passie.
Daarom sluit ik met dit verslag de vleugellame periode af en kom ik zo snel mogelijk met een echte post.
Dank aan alle meelevers en -lezers!24-5-2013 passieflora

Advertenties

Articles

Bucket list

In Persoonlijks,Qualen,Simpel schrijfwerk on 31 maart 2013 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , , ,

In het Engels betekent ‘to kick the bucket’ dat je gaat sterven. Een bucket list is een lijst met dingen die je voor je dood nog zou willen doen. Een beetje zoals Goethe zei: “Eerst Napels zien en dan sterven.”

Ik heb Napels nog nooit gezien, zoals zoveel landen en plaatsen nog niet. Mijn bucket list bestaat dan ook voor het overgrote deel uit landen die ik zou willen bezoeken, plaatsen waar ik naartoe zou willen, culturen die ik zou willen leren kennen door er een tijdje te verblijven. Achter die lange lijst van landen (en hun stranden!) staat een beetje eenzaam de wens om eens een ballontocht te maken. Het lijkt me zo fantastisch om vanuit een luchtballon neer te kijken op prachtige natuur, op gevarieerd landschap, eventueel afgewisseld met hier of daar een hunebed of een andere culturele schoonheid!1-7-08 Noordwolde 117

Zo rond mijn 40e had ik heel andere wensen: ik wilde mijn zwemdiploma C halen (wat is gelukt; ik mocht op mijn 40e verjaardag afzwemmen) omdat dat op mijn 12e niet ging vanwege teveel druk in voorhoofd- en neusholtes. Ik had toen A en B vrijwel zonder problemen gehaald en eigenlijk wilde ik alle zwemdiploma’s halen. Dat leek me toen ‘mieters’. Toen ik C uiteindelijk haalde, was ik allang blij dat ik het had gered en besloot ik niet meer van de hoge te hoeven duiken. Al die keren dat ik onverrichterzake naar boven was geklommen om via dezelfde trap weer beneden te komen, waren te demotiverend gebleken om over die angst heen te komen. Die angst dateert uit mijn puberteit, toen iemand een baantje in de breedte zwom en ik bovenop die persoon dreigde te landen. Ik probeerde mijn duik te wijzigen in een sprong, maar belandde plat op het water – rood van top tot teen. De blaren kwamen dezelfde dag nog opzetten en ik heb die angst nooit meer los kunnen laten.

Maar ik wilde ook vóór mijn 45e de Nijmeegse Vierdaagse een keer hebben gelopen en ook dat is niet gelukt: ik kreeg een ongeluk met slepende gevolgen en raakte daarop de opgebouwde conditie kwijt. Trainen voor de Vierdaagse zat er niet meer in. En die Nieuwjaarsduik die ik me voorgenomen had, die zit er ook niet meer in. Ik ben inmiddels 56 en de stoerheid is wel voorbij – ik hoef niet meer zo ‘cool’ te zijn. Dat heeft nog lang geduurd; zelf alles in huis doen was ook stoer, of je lichaam het nou wel of niet nog kon …

Mijzelf verder ontwikkelen lukte weer wél: vlak na mijn 41e verjaardag ging ik ‘terug’ naar school en heb in vier jaar tijd bij Schoevers een hbo-opleiding gevolgd met allerlei extra papiertjes. Mijn kennishonger werd gestild en mijn wereldbeeld veranderde: ik ontdekte meer grijsnuances (wel 50 tinten 🙂 ) en stond anders in het leven. Alleen begrenzen, dat kende ik nog niet. Ik leefde en leerde grenzeloos en aan het eind van mijn studie trok mijn lichaam aan de noodrem en haalde mij vernuftig terug van de pas gestarte carrière door hier en daar een onderdeel te laten boeten voor mijn grenzeloosheid. Een hernia, een lang gebroken schouder, artrose in allerlei gewrichten. Daar kwamen andere kwalen als diabetes, hoge bloeddruk e.d. bij, wat betekende en betekent dat ik om de kwalen heen leef, maar er wel altijd rekening mee moet houden. Een carrière zit er niet meer in, daarvoor ben ik teveel geïnvalideerd en is het maatschappelijke tij ook gekeerd: wie zit er nog te wachten op een 56-jarige gehandicapte werkloze? Tussen al die jongere werklozen zou ik me ook bezwaard voelen om hun plek in te nemen!

Uiteindelijk is het me toch ook gelukt te leren begrenzen, dat is zelfs aan dit blog te zien. Ik heb weer een hele tijd niet geschreven doordat mijn arm onbegrensd rondzwaaide, mij daardoor steeds verder invaliderend. Gelukkig zit ik intussen in het second opinion-traject en heb ik de befaamde St. Maartenskliniek bezocht. Van de schouderorthopeed aldaar werd ik bij één bezoek wijzer dan van al die jaren aanklooien wat in Leeuwarden normaal lijkt te zijn. Er was (eindelijk) veel begrip en er is hoop. Hoop op een ‘nieuw’ schoudergewricht, dat mijn mobiliteit niet enorm zal vergroten, maar dat de pijn grotendeels weg zal nemen. Alleen daarvoor doe ik het al! Ik moet nog wel eerst een MRI laten maken, die eind april door de schouderspecialisten met me besproken zal worden. Daar kijk ik erg naar uit; ik hoop op de verlossende operatie met een nieuw gewricht. Een einde aan de pijn, wat lijkt me dat fijn!

Mijn bucket list blijft gewoon bestaan, inclusief de hoop op reizen naar andere landen, maar het komende gesprek met de schouderorthopeden staat met stip bovenaan. Als ik weer meer kan, zal reizen nog veel leuker zijn! Eerst heb ik het thuis na jaren wat leuker gemaakt met een andere bank en her en der wat nieuwe gordijnen, die alles veel schoner en frisser laten lijken. Dat is fijn, het verkort de wachttijd voor wat komen gaat.

1-7-08 Noordwolde 094

Ironisch dat de hoop op een operatie triomfeert op een bucket list 🙂

Articles

Vergezicht

In Persoonlijks,Qualen,Simpel schrijfwerk,Taal on 12 december 2012 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , ,

Sinds ik vleugellam ben, besteed ik noodgedwongen (veel) meer tijd op de bank en kijk ik televisie. De geraniums staan nog buiten, maar verder verschil ik in weinig meer van wat ik als doorsnee televisiekijker beschouw – al ga ik nog niet zo ver dat ik Volendammer muziek waardeer.
Ooit schreef ik dat televisie eigenlijk ‘vergezicht’ betekent. Je kunt ‘ver zien’. De tv bracht ons de wereld, de Zapruderfilm gaf ook ons duidelijkheid over de kogel, we zagen drugsmoorden en het nieuws was vaak te gruwelijk voor woorden. Dat laatste is niet veranderd, alleen hoeven we daarvoor niet meer naar het land van extremen – de toen nog typisch Amerikaanse geweldsexcessen lijken intussen overal normaal geworden. Vanwege die echte gruwelen kijk ik nog altijd niet graag naar het nieuws.

Hoewel de televisie de wereld binnen handbereik brengt en wij onze blik dus kunnen verruimen, word ik juist almaar oppervlakkiger qua kijkgedrag. Vanavond wacht mij een moeilijke keuze: normaliter neem ik de drie CSI’s van RTL Crime op terwijl ik naar Criminal Minds kijk, maar vanavond is het jaarlijkse Groot Dictee der Nederlandse Taal, waaraan ik als fervent fan beslist wil deelnemen. Maar wat moet ik dan laten schieten? De CSI’s blijven een week lang dagelijks draaien, maar eentje komt alleen vanavond voor en wordt niet herhaald. Criminal Minds begint me wat te vervelen; ik vind het nieuwste personage niet leuk en er gebeurt niets extreems meer. Dat hebben we allemaal al gehad. Bovendien zijn de herhalingen hooguit een jaar geleden uitgezonden … Ik vrees dat Reed en Garcia gaan sneuvelen en dat CSI wint omdat ik erg geniet van het personage van Gil Grissom. Sara Sidle past precies bij hem en het verblijdde me vorige week zeer om in een nieuwere serie op RTL 4 te zien dat ze intussen Mrs Grissom was geworden. Ik heb daarop zelfs op mijn telefoon uitgebreid de wiki-info over de karakters gelezen – iets wat vroeger niet kon; toen was er nog geen wiki, laat staan een telefoon waarmee je lui op de bank kon blijven liggen. Toch is het niet eens zo heel lang geleden dat ik dat stuk schreef.

De verbreding van mijn kijkgedrag bestaat dus uit moord en doodslag en forensisch onderzoek dat kan bestaan uit een haar of een druppeltje op een wattenstaafje dat na kleuring met een pipetje in een potje opnieuw wordt bedruppeld, waarna de mass-spectrometer uitspuugt welke (zware) metalen, DNA of anderszins belastende informatie vrijkomt door die druppels. Dat is waarlijk een verrijking van mijn kennis! De elegantie van het dansende kwastje waarmee vingerafdrukken worden gevonden, is intussen afgenomen tot een vaag gepoeder met hetzelfde resultaat: een ‘match in Afis’, zelfs van een gedeeltelijke vingerafdruk. De elegantie is minder nodig doordat de techniek zo snel vooruitgegaan is.
Bij deze series hoort natuurlijk een mortuarium, waar je tegenwoordig openliggende lijken ziet, met decent een handdoek over de (niet meer) edele delen. Vrouwen blijven na hun dood prachtig, zelfs met uitzicht op hun ingewanden. Na de autopsie wordt de Y-incisie met ijzerdraad gedicht en is het klaar.

Zo combineer ik de medische met de criminele wereld, waar vanzelfsprekend ook rechtszaken (beter gezegd: rechtbankseries) bij horen. Maar het is niets nieuws ten opzichte van dat ‘filosofische’ stukje van destijds; ik keek toen ook al naar een serie waarin een mevrouw sprak over ‘blunt forced trauma’ en ‘shallow grave’, die elke avond laat werd uitgezonden. De ‘vervlakking’ zit hem dus niet in moord of doodslag, medische romantiek of verfraaiing of verbouwing van je huis, het zit hem in reality-series zoals Achter Gesloten Deuren (waarin overigens wel goed geacteerd wordt), het gezin met 19 kinderen (and counting), het kleine echtpaar Bill & Jenn, en ‘Bachelor’ Rutger, aan wie ik me heerlijk ergerde om zijn ongegeneerde gezoen (maar ook zijn hanglip en veel te breed getrainde nek). Of ‘De Vierling’, van wie je bij het kijken denkt dat hun intelligentie onderling verdeeld is. Maar het meest shows met Martijn Krabbé of Peter van der Vorst, die mensen uit de zorgen helpen. Die laatsten komen nooit bij mij, mijn zorgen worden niet verlicht of weggenomen en soms ben ik stiekem jaloers als ik weer eens een strak geschilderde en opgeknapte woning zie.

Het feit dat ik dat laatste weleens denk, daarover maak ik mij zorgen. Jaloers worden op mensen wier ellende uitgebreid op de televisie ge- en vertoond wordt, DAT getuigt voor mezelf van een oppervlakkigheid die ik niet wil. Maar misschien word ik gewoon ver-ziend als ik noodgedwongen veel moet bankhangen. Of bij-ziend – kritiekloos televisiekijken terwijl je er lekker bij kunt breien. Want dat laatste gaat gelukkig goed, ook vleugellam. Ach, zodra ik mijn vleugels weer meer kan uitslaan, word ik vast weer kritischer in wat ik kijk. Dan kan ik in de natuur mijn eigen vergezichten weer creëren, zonder dat ‘de kijkbuis’ daar bij nodig is.

Articles

Vleugellam

In Fotografie,Natuur,Persoonlijks,Qualen,Simpel schrijfwerk,Vogels on 24 september 2012 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , ,

Jaren geleden, tijdens de enige vakantie die ik ooit in Frankrijk doorbracht, zat er midden op een landweg een vleugellamme groene specht. We stapten uit de auto en de specht liet zich van dichtbij bewonderen en fotograferen. Pas toen we hem op wilden pakken om te kijken wat het dier mankeerde, vloog het moeizaam weg. Ik ben het nooit vergeten: zo’n wilde schoonheid, zo’n kwetsbare vogel, die niet weg kon vliegen toen de vijand naderde en ver boven zijn krachten moest gaan om ons toch te ontvluchten … Het arme dier.

ImageIets soortgelijks gebeurde een paar jaar geleden tijdens een vakantie in Sauerland, waar een boomklevertje kennelijk tegen de afscherming van het terras was gevlogen en daarna versuft op de tafel zat. Zo’n klein vogeltje met enorme, krachtige poten, een vogeltje dat zich nooit van zó dichtbij zou laten zien, gaf al z’n geheimen prijs! Dat ik toen toch niet de perfecte foto kon maken, heeft me lang dwarsgezeten. Maar waar klaag ik over; ik heb een serie ‘goede’ foto’s, die weliswaar niet overal voldoende scherpte hebben, maar die wel het vogeltje in alle schoonheid en tot in detail laten zien, tot een opgewaaid veertje aan toe.

Omdat ik nogal van de perfectie ben, vergeet ik soms dat een vogel of vlinder niet de perfecte afstand houdt of niet perfect stil blijft zitten voor mij; het is nu eenmaal geen afgericht diertje. Bovendien blijft het mensenwerk met de beperkingen die mijn camera heeft: ik heb weliswaar mooie lenzen, maar ik heb geen toeters waarmee ik een halve kilometer verderop scherp en duidelijk een vogeltje kan spotten dat een vuiltje uit z’n neusgat peutert. Ik ben wel heel trots op de foto van de klepperende ooievaar die ik in ons Aquazoo-dierenpark heb kunnen nemen, en ik genoot enorm van het fotograferen van de roofvogels in een dierenpark in Sauerland en ook van de resultaten van die serie. Door hun relatieve vrijheid kon je ze zo dicht naderen dat je alle details kon zien en deze in Imageclose-ups kon vastleggen. Ook als zij tijdens de show hun kunstjes uitvoerden, leken zij volkomen vrij rond te vliegen in die prachtige omgeving. Maar ze waren wél gekortwiekt – onzichtbaar vleugellam doordat een veer strategisch ingekort was en zij niet te ver konden vliegen. Bovendien waren zij voor hun eten en zelfs voor hun ‘vrijheid’ afhankelijk van mensen; zij werden aan de ketting gevoerd of kregen een dood kuiken als beloning voor hun vliegkunsten. Die beloning was zoveel waard dat een rode wouw, die blijkbaar ook wel een pootje mee wilde pikken, ook duikvluchten maakte voor het grote publiek. Maar de wouw niet naar de valkenier voor zijn beloning, daarvoor was hij te zeer écht wild. Gelukkig maar.

De foto’s van de ooievaar en van die roofvogels zijn erg mooi geworden doordat ik zo dichtbij kon komen. In de vrije natuur komt dat maar zelden voor – je komt hooguit een verdwaasd klein bolletje veertjes tegen nadat het ergens tegenaan is gevlogen, met angst in de ogen omdat het niet meteen kan vluchten. Angst voor de grootste vijand: de mens. Het diertje moet bijkomen voordat het weer weg kan vliegen en langs boomstammen kan scharrelen en het moet de tijd krijgen zich te herstellen. Toch ging onze behoefte om foto’s van deze zeldzaamheid te maken voor en ook ik negeerde de angst, al raakte ik het diertje niet aan.

De afgelopen weken was ikzelf ook weer vleugellam; mijn slechte arm en schouder deden zoveel pijn dat ik als een verdwaasd vogeltje op de bank hing en niets kon. Mijn angst manifesteert zich bij de dokter in de witte jas, die altijd weer een andere diagnose heeft dan alle diagnoses die ik al kreeg … Ik word voor de zoveelste keer met een nieuw kluitje het riet in gestuurd.
Het geeft een gevoel van saamhorigheid met zo’n weerloos vogeltje. Alleen transformeer ik me in mijn angst tot een boos pikkende kraai in plaats van mijn weerloosheid te tonen en werk ik mezelf daarmee in de nesten. Terwijl ik juist uit die nesten wil en verder wil, vleugellam of niet!
Ach, laat ik het voorbeeld van de gewonde vogels maar volgen en mijn tijd nemen om bij te komen. Met gepaste afstand tot de mens in de witte jas.
Image