Posts Tagged ‘herfst’

Articles

Op de knibbels

In Fotografie,Natuur,Paddenstoelen,Taal on 24 november 2014 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , ,

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Normaal gesproken is de herfst niet mijn favoriete seizoen – ik ben van voorjaar, zoelte, zomer en zon. Dat we een herfst en winter hebben, is niet anders, maar die kille maanden mogen van mij wegblijven. Tenminste, dat vond ik altijd.
Dit jaar was dat anders: ik heb de paddo’s herontdekt: de kleinste, fraaiste paddenstoelen die overal zo uitbundig groeiden. Wat heb ik wat in aanbidding op de knieën gelegen, op een vuilniszak met daarin op zeker moment een kussentje omdat mijn knieën schaafden onder al die aandachtige aanbidding!
Het weer was ons ook gunstig gezind: we beleefden een prachtige nazomer en herfst, waardoor de paddenstoelen als ehm … juist! uit de grond schoten.

De compactcamera waarmee ik sinds de zomer werk, heeft 50x zoom, wat een behoorlijke macrofactor geeft. Desalniettemin vond ik dat onvoldoende; toen ik doorhad dat je met een macroklem nog meer scherpte en diepte kreeg, moest die natuurlijk de moeilijkheidsfactor van uit de hand fotograferen nog extra verhogen. Stel je voor dat het te simpel wordt … Om naast mijn bepakking (gegroepeerd rondom mijn taille) ook nog met een zak rijst te gaan slepen was me te gek, dus het moest vanuit de vrije hand of met de camera op de grond. Dat laatste is wat lastig zonder zoeker, maar je moet er wat voor over hebben, nietwaar?

Het begon al tijdens de laatste excursie van de Vlinderwerkgroep, maar toen was ik zo op de rupsen gefixeerd dat ik te weinig rust nam om de zwammetjes goed te fotograferen. Dat veranderde snel toen ik in oktober samen met een natuurvriendin naar Bakkeveen ging om daar in de bossen op de knibbels te gaan. Voor degene die het woord niet kent: knibbels zijn Friese knieën 🙂
We hebben maar een klein stukje bos bestreken, druk als we waren met opstaan en weer knielen, scherpstellen en afdrukken. Heerlijk! Na ruim 2 uur waren we gaar want ondanks mijn verbeterde conditie na mijn dieet- en bewegingsregime van het afgelopen halfjaar is al dat bukken en weer opstaan toch inspannend. Niet dat het wat uitmaakte: ik fietste een paar dagen later vrolijk naar Ypey – een park bij een naburig dorp – om daar ook paddo’s te scoren. (Waarmee ik onschuldig fotograferen bedoel 🙂 )

Papegaaizwammetjes

Het werd helemaal interessant toen ik deelnam aan een excursie in het wasplatenreservaat. Wasplaten worden de orchideeën onder de paddenstoelen genoemd, zij komen voor in de duinen en in weilanden waar nooit kunstmest is gebruikt. De Rotstergaasterwallen is het enige reservaat in Nederland en kent een enorme soortenrijkdom. Het was een totaal andere ervaring om die kleine, prachtig gekleurde beauty’s te vinden in een drassig weiland in plaats van in een bossige omgeving. Mijn rubberlaarzen stonden thuis in de gang en ik liep soppend in mijn schoenen rond. Dat mocht de pret niet drukken, want er was enorm veel om voor op de knibbels te gaan! Naast wasplaten was er ook een scala aan satijnzwammen te vinden, en ander moois dat de moeite van aanbidding waard was.
Qua wasplaten waren we wat vroeg; onder leiding van de gidsen van Staatsbosbeheer vonden we 7 verschillende soorten. Toen we 10 dagen later opnieuw deelnamen, was het soortenaantal verdubbeld – zelfs voor het reservaat een ongekende verscheidenheid van tegelijk voorkomende soorten. Het was genieten met een grote G en ik kwam telkens met honderden foto’s thuis.

Het doet wat met je, dat buiten zijn en je focussen op dat miniatuurspul. Het maakt je hoofd leeg en haalt stress uit je lijf, het werkt zuiverend (zelfs al lig je in de koeienmest). Dat je met gelijkgestemden aanbiddend rond zo’n fragiel paddenstoeltje ligt, ieder proberend het zo mooi mogelijk vast te leggen, werkt verbroederend en tegelijkertijd bevrijdend. Al heb ik ook in mijn eentje een middag rondgekropen, met meer is het leuker. Je wijst elkaar op soorten en bent trots als je iets ontdekt voordat de gids het ziet. Ik was apetrots toen ik in het reservaat een minuscuul Aardtongetje ontdekte!

De eerste zondag van november ging ik weer op pad, nu naar het Kuinderbos, waar we een middag genietend doorgebracht hebben. Daar vonden we weer totaal andere schoonheden dan eerder in Bakkeveen en in het reservaat. Naast paddo’s zagen we parende heidelibellen, die dansend hun eitjes in het water afzetten, we genoten van een Daliaans stuk bos, waar mos langs elk takje omhoog kroop en zo ieder stammetje van een groene sok voorzag en van de ongekend hoge temperaturen.
Ook tijdens die middag werden de knibbels niet gemeden. Mijn slechte knie protesteert nog tegen al dat geweld, maar het was het meer dan waard: ik heb zoals gezegd nog nooit zo’n mooie herfst beleefd, dankzij de prachtige paddo’s en de leuke mensen die ik het afgelopen halfjaar heb leren kennen. Daarvoor alleen al wil ik wel op de (desnoods blote) knibbels: al deze uitjes met gelijkgestemden verrijken mijn leven. Het was puur genieten, elke keer opnieuw. Amen 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Articles

Dwaalgast

In Fotografie,Natuur,Persoonlijks,Taal,Vogels,Wadden on 27 november 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , ,

Vanaf dat ik me begin 2002 in Friesland vestigde, bezocht ik Ameland voornamelijk als zonaanbidder, en passant genietend van de schoonheid van dit eiland. De oudheid, de sfeer, ik vond het altijd heerlijk. En toen kwam er een man in mijn leven die er woonde … Daardoor leerde ik Ameland in alle facetten kennen. De herfst en de winter, waar ik normaliter niet heel blij van word, werden mooi door de natuur op Ameland.

De enorme sneeuwbergen, veroorzaakt door de sneeuwschuiver en zorgend voor fantastische doorkijkjes naar vaag-witte weilanden, de verwaaide dennenbomen waarvan de takken gegarneerd zijn met een sneeuwlaag. Een met rijp versierd hek, lijkend op een met poedersuiker bestrooide wafel. Een met schrikogen omkijkende ree tussen de verlaten zomerhuisjes.
De boottocht, die telkens weer anders was, maar altijd met die bijzondere zee …

In het voorjaar werd de natuur opgefleurd met bloemen, vogels en vlinders – kleurrijke of juist ingetogen schoonheden. We zochten pulletjes, langzaam op de trike over het eiland toerend, of we reden met de auto naar één van ‘onze plekjes’ om daar naar de zeldzame parelmoervlinders en andere ronddansende soortgenoten te zoeken. ‘Onze plekjes’, waar we ‘onze’ eerste tapuit, putter en andere ‘eerste’ vondsten deden, samen genietend van wat we waarnamen. We hadden over het hele eiland bijzondere plekjes. De plaats waar we een gele kwikstaart zouden kunnen zien veranderde in een ‘ons plekje’ waar de immer veranderende schoonheid van het wad adembenemend bleef.
En toen was het opeens over en langzaam realiseer ik me dat ik Ameland nooit meer zo zal beleven als tijdens die 15 maanden waarin alles zo goed leek.

Die laatste keer had ik geen idee dat het de laatste keer zou zijn dat we in de zon door de duinen liepen, genietend van de luwte, van vogels op doortocht zoals een goudhaantje dat tussen boomtakken verstoppertje met me speelde, de overal opduikende koperwieken, een torenvalkje dat rustig op een paaltje zat, een sperwertje dat langs de weg druk bezig was met zijn prooi en onze aanwezigheid (in de auto) trotseerde om zijn maaltijd verder in stukken te scheuren.
We maakten foto’s door de voorruit, zoals we overal samen foto’s van maakten.
Ik weet niet waar het omslagpunt van samen naar allebei foto’s maken heeft gelegen. Ook vraag ik me af of hij toen al wist dat dit mijn laatste bezoek aan ‘zijn’ eiland zou zijn …

De ganzen hebben de weilanden weer bevolkt; de eerste groepen waren dat laatste weekend al gearriveerd. Ik zal Ameland nooit meer zo kunnen beleven als in het afgelopen jaar. Al zal ik zeker weer genieten van de boottocht – de schoonheid van de zee verrast altijd weer vanwege de variatie. Hoe vaak ik niet buiten zat, op de banken met reddingsvesten …
Maar ‘onze plekjes’ vergroeien in de seizoenen en ik kan zelf plekjes ontdekken, zelf zoeken naar de zilveren maan, de argusoog, de vele vogelsoorten. Naar ‘zijn plaats’ hoef ik ook niet meer. Buiten Ameland zijn veel van de vogelsoorten ook in de provincie aan de kust waar te nemen – de Waddenzee behelst meer dan dat ene eiland.

An ordinary starling

De spreeuw die kwetterend zat te glinsteren in het zonlicht, het wad in prachtige tinten, de groep ganzen die tussen donkere wolken een paar zonnestralen ving – dat zijn de laatste vastgelegde herinneringen aan dat eiland waar ik zoveel van houd. Trekvogels en dwaalgasten blijven niet heel lang op één plaats; ze zijn te gast totdat ze volgegeten en aangesterkt verder kunnen vliegen.
Voor nu neem ik afscheid van Ameland, maar ik kom terug – als dwaalgast.

P.S.: Voor een vergroting van de foto’s kunt u op de fotoblokjes bovenaan klikken. U komt dan op mijn Flickr-pagina’s.