Posts Tagged ‘eten’

Articles

Het jaar van minder

In Persoonlijks,Qualen,Simpel schrijfwerk on 2 januari 2015 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , ,

2014 was voor mij het jaar van minder. Het stond vrijwel volledig in het teken van eten en dan met name diab-eten. Mijn hele leven heb ik gejojood en dat was voor mij reden om niet meer te willen lijnen. Ondanks mijn overgewicht en (progressieve) diabetes vond ik het wel best. Nu stond ik sowieso niet op zo’n goede voet met mijn diabetes; ik accepteerde weliswaar dat ik het had, maar ik paste mijn eten er niet op aan. Dat betekende in de zomer ijs en snoep en in de winter marsepein, gevulde speculaas en ijs en snoep. Natuurlijk is dat niet goed, maar als ik er dan weer een pilletje bij kreeg, bleven de waarden binnen de perken en dat was mijn vrijbrief om op dezelfde voet door te gaan.
Rond de vorige jaarwisseling kreeg ik de schrik van mijn leven toen gesuggereerd werd dat als het zo doorging, ik weer insuline zou moeten spuiten. Ik had vage problemen met mijn linkervoet en dacht wel telkens dat ik mijn eigen voet er nog eens af zou snoepen. Figuurlijk gesproken – en ook bijna letterlijk. Na het ontbijt had ik standaard een hyper en de diabetesverpleegkundige adviseerde me dagelijks een half uur achter elkaar te bewegen en daarnaast koolhydraatarm brood te gaan eten. Dit om de hypers tegen te gaan en ook om af te vallen. Toen ik dat bij de fysio meldde, werd mijn schoudertraining acuut uitgebreid met fietsen, lopen en roeien. Wat was ik kapot!

Eind maart waren de winterkilo’s weliswaar verdwenen, maar het had geen invloed op mijn hypers. Ik werd doorverwezen naar de diëtiste en zij opperde een koolhydraatarm dieet. Hoewel ik steigerde bij het woord ‘dieet’, knaagde het toch aan me en na een paar dagen besloot ik haar advies op te volgen en het 6×6-dieet te gaan doen. Het werd ‘life changing’.
Omdat ik zo veel moest bewegen, trok ik er zo vaak mogelijk op uit, de natuur in. Dat is terug te zien in mijn blogs van 2014.
Het eten vergde een enorme omslag: in plaats van calorieën moest ik opeens koolhydraten tellen. Overal waar ik kwam, zag men mij met mijn Tupperware-party met sla, tomaat en ander groenvoer, met magere kwark met noten, met droge worst en kaas. Als beloning was er 2 à 3x per week het blokje 70% chocola van de Aldi (tevens bevoorrader van de nootjes en de crackers). Daarnaast werden en bleven Ricola suikervrije snoepjes favoriet.

Het moeilijkst vond ik dat ik maar een halve appel mocht – ook in fruit zit suiker en ik ben een fruiteter pur sang. Maar tot mijn verbazing ging het verder prima; alles was goed vol te houden en ik kickte af van de suiker – terwijl ik ook een suikerjunk pur sang was. Alle verleidingen waren geen verleiding meer omdat ik er prompt een enorme hyper van kreeg en dat voelt echt niet lekker. En zo kwam na ruim 10 jaar dan eindelijk de omslag in mijn denken: ‘een diab-eet weet wat hij eet’. Ik ben al maandenlang op weg terug, zit tussen normaal eten en koolhydraatarm in en ben in totaal 26 kilo lichter dan een jaar geleden. Ik heb weer een prachtige bloeddruk zonder daarvoor nog een pilletje nodig te hebben, ben een stuk fitter en heb ook een pil voor de diabetes kunnen laten staan. Kortom: ik ben stukken gezonder geworden en er is veel minder mij.

Maar het was niet makkelijk. Het kostte heel veel energie en al dat buiten zijn en bewegen kostte ook veel tijd. Ik had geen energie om e-mailcontacten bij te houden of om vriendschappen goed te onderhouden. Dat kwam ook doordat de hoeveelheid schildklierhormoon die ik slikte niet meer overeenkwam met mijn gewicht, waardoor ik als een razende door alles heen vloog en mezelf onbedoeld volledig uitputte. Minderen was er niet bij; als je stofwisseling op hol is, ben je net een kruisraket. Het kostte heel wat bloedonderzoekjes en afbouw voordat ik weer (redelijk) ‘normaal’ was en dat gevoel heb ik pas sinds kort weer terug. Al zal ik nooit normaal worden, vrees ik 😉

Het was dus een gezond jaar, waarin het aantal pillen weer drastisch kon worden geminderd en ik telkens wat verder kromp. Drie tot vier maten minder ben ik nu en ik mijn gewicht is al een paar maanden stabiel. Mijn suikerwaardes zijn prachtig, ik ben een voorbeeldige diabeet geworden. Het woord ‘eten’ zit in diabeten en al blijf ik die term eer aandoen, het wordt steeds minder, minder, minder 😉
31-12-2014 slankie1-1-2015

Lezers van mijn blog: van harte bedankt voor het volgen en/of liken, voor de commentaren en voor iedereen MEER goeds, geluk en gezondheid voor 2015!

Advertenties

Articles

Snalal

In Fotografie,Politiek,Taal,Woordspelingen on 4 december 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , ,

Ze is spontaan, vrolijk, lief en vooral slim. Ze is prachtig slank en haar natuurlijke elegantie met gracieuze bewegingen zijn kenmerkend voor haar ras. Ze studeert hier, ze rondt de voorbereidingen voor haar thesis af. Ruim twee maanden logeert ze nu bij me, deze intelligente jonge vrouw uit Djakarta. We hebben veel plezier samen, maar we hebben ook serieuze gesprekken. Het uitwisselen van culturele verschillen tussen beider landen en het praten over godsdienst en geloof maakt onze gesprekken des te interessanter.
We spreken Engels maar af en toe begin ik hier en daar een woord in Bahasa Indonesia op te vangen als ze ratelend aan de telefoon in haar landstaal met haar verloofde of met vrienden praat. Het gaat ongelooflijk snel, dit praten – zo’n taal leer je niet zomaar …

Ik ben overal welkom, word bij al haar vrienden hartelijk ontvangen. Zij vormen een sterk netwerk – dat moet wel als je zo ver van huis bent. Je bent op elkaar aangewezen als je heimwee hebt of ziek bent. Je weet zoveel niet, en niet iedereen verstaat hun Indo-Engelse tongval, hoewel ze het Engels perfect beheersen.
Ze zorgen voor elkaar, koken en eten samen en zijn vooral ‘vrienden’ zonder aanziens des persoons. Arm en rijk, christen en moslim, Chinees en Javaans, het gaat allemaal prima samen – er is niet de strijd die Nederland in zijn ijzeren greep heeft. De angst beheerst hen niet, er wordt niet hatelijk op hen ingepraat zoals dat hier tegenwoordig normaal is als je over mensen met een andere huidskleur en vooral over moslims praat.

Samen met haar vrienden ging ze naar de intocht van Sinterklaas. Ze genoten als kinderen van het spektakel en lieten zich door mij, de Nonna Belanda, met plezier de geschiedenis achter het hele feest uitleggen. Wat? Een paard dat over daken loopt, met een eeuwenoude bisschop op zijn rug? Haha, geweldig! En al die opgewonden kinderen, dat is toch fantastisch? Ja, maar de ouders hebben het de komende tijd erg zwaar – ze moeten zo ontzettend vaak liegen over ‘hulpsinterklazen’ en ze dreigen als het gedoe hen teveel wordt … Ooooh is that all in the game? Yep, it is. Kinderlevens worden in deze tijd gevuld met leugentjes.
Ze vinden het allemaal interessant en eigenlijk ook erg lief: very cute!

Haar moeder heeft zich zo’n twee weken geleden bij haar gevoegd, na eindeloos wachten op een visum vanwege een fout van de IND. Haar studentenvisum was verlopen en de nieuwe kaart, die in juni al opgestuurd had moeten worden, was binnen de IND zoekgeraakt. Ik heb twee lange telefoongesprekken moeten voeren voordat ze een uitdraai van het bewijs van haar geldige visum kon komen halen, zodat ze dat bewijs naar haar ouders kon sturen – die het op hun beurt bij de aanvraag voor een visum bij de ambassade in Djakarta konden indienen. Daarna duurde het nog 10 dagen voordat moeder daadwerkelijk een ticket had en hier arriveerde … Karma – maybe next week. Het leven verglijdt traag in dat hete land, dus maak je niet druk. Santai – relax.

Toen moeder arriveerde, kreeg ik twee complete traditionele outfits: een kanten kebayah met zijden korset eronder, en een witte katoenen kebayah met een bijbehorende gouden speld. Ik kreeg diverse zijden sarungs en sjaals, allemaal handgebatikt en allemaal ronduit prachtig. Wij Belanda’s zouden een voorbeeld kunnen nemen aan de gulheid en gastvrijheid van deze mensen, het plezier waarmee ze geschenken geven en waarmee ik als Nonna Belanda in traditioneel Javaanse kleding werd gehuld. Mijn haar werd op de traditionele manier gekapt, waarna ik liefdevol aan- en omgekleed werd voor een fotosessie. Ik voelde me op slag elegant toen ik dit alles droeg, een ander mens.
Maar ook de vele massages die ik krijg (en die vaak bepaald niet pijnloos zijn), en bovenal de uitnodiging om als familielid bij het huwelijk van mijn logée aanwezig te zijn, dat alles maakt me stil van dankbaarheid.

Hun terugreis nadert met rasse schreden. Daarom heb ik als afscheidsfeest een Sinterklaasavond georganiseerd, waarbij alle vrienden welkom zijn. Ik kook snert, maar wel halal – door mijn zoon spontaan omgedoopt in ‘snalal’. Iedereen koopt een kleinigheid voor iemand anders en een rijm van minimaal 4 regels (in het Engels) is verplicht. Na de snalal beginnen we met de pakjes en zijn er pepernoten, er is speculaas en warme chocolademelk en ter afsluiting een chocoladefondue. Een multilculturele Sinterklaasavond, waarbij Indonesische, Chinees-Indonesische, Chinese, Egyptische, Duitse en Marokkaanse nationaliteiten vertegenwoordigd zijn, en ik als enige kaaskop – een Belanda. Het wordt beregezellig, dat weet ik nu al; we hebben al zoveel voorpret vanwege de snalal!

Zo zou het moeten zijn in Nederland en overal ter wereld: met respect omgaan met elkaars cultuur, er van lerend en genietend, elkaar volledig in de individuele waarde latend. De vijandige sfeer waar Nederland tegenwoordig om bekendstaat, zou moeten kunnen transformeren naar een cultuur zonder angst, zonder vooroordelen, openlijk sprekend over verschillen en overeenkomsten. De Spaanse goedheiligman met zijn Moorse knechten zijn hier al eeuwen welkom, dus waarom anderen niet? We zijn allemaal mensen en ongeacht ons ras, geloof of afkomst, zou iedereen in Nederland snalal moeten kunnen koken!