Posts Tagged ‘dieren’

Articles

De beest

In Dichtwerk,Fotografie,Natuur,Taal,Woordspelingen on 31 december 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , ,

OUD …

Beest, ik heb je gisteren weer eens uitgehangen,
je lag al veel te lang verscholen in de kast.
De laatste tijd heb ik toch weer het verlangen
om te ervaren of je nog altijd bij me past

Bedaardheid hield jou zo vaak opgesloten
soms ook met hartzeer of met zielenpijn.
vaak riep je zacht, maar onverdroten:
“kom, hang mij uit, voed mij met wijn –

of bier, dat is mij eigenlijk om het even
zolang ‘t maar vloeibaar vrolijk is
je hebt ’t me al zo lang niet meer gegeven;
ik smacht van heimwee en van groot gemis!”

Natuurlijk gaf ik jou wel goed te eten.
Dat is te zien: mijn kleren zitten strak
je hebt voor kapitalen opgevreten
ik pas nu echt niet meer in ‘t mantelpak

Maar ach, dat pak, dat paste toch al niet bij mij
geef mij maar vrijheid, vrolijkheid en lach
en af en toe maak jij me weer heel blij
als ik je even flink uithangen mag

Dus laat ik jou weer delen in mijn leven
jij hebt nu weer je eigen lekk’re plek
die overigens wel wat kleiner is gebleven –
ik maak het toch niet meer zò vreselijk te gek

Nee, beest, jij bent niet de befaamde kater:
jij zorgt voor mij, zorgt dat ik weer echt leef!
Blijf bij me, altijd, zodat – ook later –
ik met jou samen veel plezier beleef.

Ook jij bent inmiddels al wat ouder
wat minder pit, wat meer bezadigd
Toch, ondanks onze zere schouder
zijn wij voorlopig niet verzadigd!

Wat waren we op dreef he, samen!
De grappen vlogen door mijn geest
succesvol, zal ‘t publiek beamen
Lief beest, het was weer echt ons feest

Mijn feestbeest, blijf mij vaak verleiden
zodat ik sprankel, dans en flirt
Blijf mij met nog meer pret verblijden
dat houdt ons samen goedgehumeurd

We gaan nu slapen, beest, want toch wat ouder
moeten we beter letten op de energie
Ook heb ik nog een zere rug en schouder
van waar jij zat vannacht, rond kwart voor drie …

Geschreven op 25-7-2005, kleine aanpassingen eind december 2010.
Voor het bekijken van een vergroting van de foto’s, klik op de fotoblokjes bovenaan de pagina. U komt dan op mijn Flickr-fotopagina’s.

Advertenties

Articles

Knoert van Oerd ~ 2 ~

In Natuur,Sprookjes & fabels,Taal,Vlinders & nachtvlinders,Vogels,Wadden on 7 september 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , ,

Na een weekend waarin wij opnieuw met Keizer Knoert hebben kunnen spreken, is ons nog veel meer duidelijk geworden over het leven en de visie van dit microvolkje.
Hoewel Keizer Knoert aangeeft keizer zonder raadgevers te zijn en dus alleen maar onderdanen heeft, is hij in wezen een microsoftie: hij heeft veel meedogen met zijn volk en regeert met compassie. Datzelfde hoorden wij van onderdanen (feitelijk bovendanen; zij zijn allemaal iets groter dan de Keizer), die een plezierig leven leiden. Door deze gesprekken zijn een aantal evidente verschillen met onze maatschappij en de politieke hiërarchie aan het licht gekomen, maar daarover later.

Het microvolkje leeft ‘omgekeerd’, wat als uniek in elke wereld kan worden beschouwd. Zij worden oud geboren en kennen zodoende meteen de duur van hun leven. Hun puberteit – de fase waarin wij mensen het meest onzeker zijn over bij voorbeeld uiterlijk, beleven zij met meer dan voldoende zelfkennis en levenservaring.
Dit omgekeerd leven maakt hen stabiel en zeker over hun leven, hun uiterlijkheden en hun vooruitzichten.
Qua uiterlijk en gebruiken verschillen zij van de doorsnee kabouter- en mensenpopulatie: degene die als kleinste geboren wordt, is automatisch de volgende keizer. Hierdoor is het een kwestie van lotsbestemming wie de leiding over het volk krijgt.

De leeftijd van dit volk ligt zoals genoemd op voorhand vast, maar zij leven veel langer dan wij mensen – bij de geboorte is de gemiddelde bovendaan zo’n duizend jaar oud. Dat betekent dat zij zich geen zorgen hoeven te maken over hun dood, die hen niet voortijdig door ziektes, maar alleen door ongevallen kan treffen. Het volk is immuun voor ziektes; zij kennen het woord alleen van de dieren en de wereld rondom hen. Zij zijn om verschillende redenen niet bang voor de dood: doordat een plant in het najaar sterft en in het voorjaar opnieuw geboren wordt, ‘weet’ het volk dat zij niet hoeven te vrezen voor de dood. Ze komen immers weer tot leven? Dat dat niet altijd gebeurt, ligt aan de overledene zelf: hij of zij kiest dan voor Everland, een wolk waarop zij voor eeuwig willen blijven. Dat lijkt mij persoonlijk na duizend jaren leven ook wel een mooie keuze.

De grafjes zijn speldenprikjes, niet zichtbaar voor ons blote oog. De tot baby’s volgroeide duizendjarigen vragen nauwelijks ruimte doordat zij tijdens de laatste fase van hun leven nog verder krimpen. Zelf noemen ze dat liever “overgaan”. Deze overgang begint aan het einde van hun puberteit en duurt totdat de dwergkabouter in babystaat sterft. Het geheugen glijdt langzaam weg totdat het bij hun dood als baby onwetend en blanco, puur is. In deze periode worden zij afhankelijk van hun kleinkinderen die hen als vanzelfsprekend voeden, verzorgen en verschonen totdat het vuur dooft.
Keizer Knoert wil zijn huidige leeftijd niet vertellen, maar zegt wel nog lang niet aan de overgang toe te zijn. Hij vertelt dat de begraafplaats rondom de basis van een speciale bloem ligt, een bloem die vrijwel het gehele seizoen door bloeit. Ik begrijp uit deze uitspraak dat het om een viooltje moet gaan: we hebben in de loop van het jaar her en der veel kleine viooltjes gezien en we weten ook dat dit een waardplant voor een aantal bijzondere vlinders is. Deze vlinders spelen een grote rol in het leven van het Oerdburenvolkje.

Dieren vormen een belangrijk hulpmiddel voor het volkje: zij reizen graag per libel (die zij helicopter noemen) of per zweefvlieg(tuig). Ze gebruiken spinrag van verdwenen spinnen voor hun micromee-werk; de webben worden systematisch uitgerafeld en opgerold tot een enorme kluwen, waarna het klaar is voor gebruik.
Ook vogels helpen hen met hun voortbestaan: kwikstaartjes maken al wippend met hun staart mooie snelwegen door het woud van helmgras en de mussen, die we bij het Kooikershuus altijd restjes van onze appeltaart geven, blijken delen van deze restjes aan de Oerdburenbuurt te leveren, die daar weer de meest heerlijke gerechten van maken.
Dan zijn er nog vele geleedpotige helpers, die delen van vruchten aanslepen of het volkje wijzen waar ze deze zelf kunnen vinden. Keizer Knoert en zijn bovendanen zijn vegetariërs en doen dus geen vlieg kwaad.

De volgende keer uitleg over de prachtige parelmoervlinders (waaronder de zeldzame “zilveren maan”, die een speciale betekenis voor het volkje heeft) die men op Ameland kan vinden.
Verder komen reacties op ons verbazingwekkende menselijke politieke marionetten-machtsbestel aan bod, met daarbij enige parallellen tussen vriend en vijand, al heeft het volkje praktisch geen natuurlijke vijanden.
Wij kunnen nog heel veel van deze microkabouters leren!

= Wordt vervolgd =

P.S. Ik krijg het niet voor elkaar de foto’s te linken met Flickr. U kunt ze bekijken door bovenaan de pagina op het fotoblokje te klikken!