Posts Tagged ‘diabetes’

Articles

Het jaar van minder

In Persoonlijks,Qualen,Simpel schrijfwerk on 2 januari 2015 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , ,

2014 was voor mij het jaar van minder. Het stond vrijwel volledig in het teken van eten en dan met name diab-eten. Mijn hele leven heb ik gejojood en dat was voor mij reden om niet meer te willen lijnen. Ondanks mijn overgewicht en (progressieve) diabetes vond ik het wel best. Nu stond ik sowieso niet op zo’n goede voet met mijn diabetes; ik accepteerde weliswaar dat ik het had, maar ik paste mijn eten er niet op aan. Dat betekende in de zomer ijs en snoep en in de winter marsepein, gevulde speculaas en ijs en snoep. Natuurlijk is dat niet goed, maar als ik er dan weer een pilletje bij kreeg, bleven de waarden binnen de perken en dat was mijn vrijbrief om op dezelfde voet door te gaan.
Rond de vorige jaarwisseling kreeg ik de schrik van mijn leven toen gesuggereerd werd dat als het zo doorging, ik weer insuline zou moeten spuiten. Ik had vage problemen met mijn linkervoet en dacht wel telkens dat ik mijn eigen voet er nog eens af zou snoepen. Figuurlijk gesproken – en ook bijna letterlijk. Na het ontbijt had ik standaard een hyper en de diabetesverpleegkundige adviseerde me dagelijks een half uur achter elkaar te bewegen en daarnaast koolhydraatarm brood te gaan eten. Dit om de hypers tegen te gaan en ook om af te vallen. Toen ik dat bij de fysio meldde, werd mijn schoudertraining acuut uitgebreid met fietsen, lopen en roeien. Wat was ik kapot!

Eind maart waren de winterkilo’s weliswaar verdwenen, maar het had geen invloed op mijn hypers. Ik werd doorverwezen naar de diëtiste en zij opperde een koolhydraatarm dieet. Hoewel ik steigerde bij het woord ‘dieet’, knaagde het toch aan me en na een paar dagen besloot ik haar advies op te volgen en het 6×6-dieet te gaan doen. Het werd ‘life changing’.
Omdat ik zo veel moest bewegen, trok ik er zo vaak mogelijk op uit, de natuur in. Dat is terug te zien in mijn blogs van 2014.
Het eten vergde een enorme omslag: in plaats van calorieën moest ik opeens koolhydraten tellen. Overal waar ik kwam, zag men mij met mijn Tupperware-party met sla, tomaat en ander groenvoer, met magere kwark met noten, met droge worst en kaas. Als beloning was er 2 à 3x per week het blokje 70% chocola van de Aldi (tevens bevoorrader van de nootjes en de crackers). Daarnaast werden en bleven Ricola suikervrije snoepjes favoriet.

Het moeilijkst vond ik dat ik maar een halve appel mocht – ook in fruit zit suiker en ik ben een fruiteter pur sang. Maar tot mijn verbazing ging het verder prima; alles was goed vol te houden en ik kickte af van de suiker – terwijl ik ook een suikerjunk pur sang was. Alle verleidingen waren geen verleiding meer omdat ik er prompt een enorme hyper van kreeg en dat voelt echt niet lekker. En zo kwam na ruim 10 jaar dan eindelijk de omslag in mijn denken: ‘een diab-eet weet wat hij eet’. Ik ben al maandenlang op weg terug, zit tussen normaal eten en koolhydraatarm in en ben in totaal 26 kilo lichter dan een jaar geleden. Ik heb weer een prachtige bloeddruk zonder daarvoor nog een pilletje nodig te hebben, ben een stuk fitter en heb ook een pil voor de diabetes kunnen laten staan. Kortom: ik ben stukken gezonder geworden en er is veel minder mij.

Maar het was niet makkelijk. Het kostte heel veel energie en al dat buiten zijn en bewegen kostte ook veel tijd. Ik had geen energie om e-mailcontacten bij te houden of om vriendschappen goed te onderhouden. Dat kwam ook doordat de hoeveelheid schildklierhormoon die ik slikte niet meer overeenkwam met mijn gewicht, waardoor ik als een razende door alles heen vloog en mezelf onbedoeld volledig uitputte. Minderen was er niet bij; als je stofwisseling op hol is, ben je net een kruisraket. Het kostte heel wat bloedonderzoekjes en afbouw voordat ik weer (redelijk) ‘normaal’ was en dat gevoel heb ik pas sinds kort weer terug. Al zal ik nooit normaal worden, vrees ik 😉

Het was dus een gezond jaar, waarin het aantal pillen weer drastisch kon worden geminderd en ik telkens wat verder kromp. Drie tot vier maten minder ben ik nu en ik mijn gewicht is al een paar maanden stabiel. Mijn suikerwaardes zijn prachtig, ik ben een voorbeeldige diabeet geworden. Het woord ‘eten’ zit in diabeten en al blijf ik die term eer aandoen, het wordt steeds minder, minder, minder 😉
31-12-2014 slankie1-1-2015

Lezers van mijn blog: van harte bedankt voor het volgen en/of liken, voor de commentaren en voor iedereen MEER goeds, geluk en gezondheid voor 2015!

Advertenties

Articles

Kringen in het water

In Persoonlijks,Qualen,Taal on 1 maart 2011 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Al eerder schreef ik over cirkels. Dat was in augustus, ter gelegenheid van het jaarlijkse Amelander Rôggefeest en een persoonlijk jubileum. Nooit eerder had mijn bescheiden bekeken weblog zoveel lezers gehad als toen; kennelijk wilde half Ameland weten wat ik nu toch over hen zou schrijven …
Gelukkig is dat voorbij: het aantal lezers op één dag is inmiddels ruim overtroffen door leden van het Tinnitus- en Hyperacusisforum van de NVVS. Mensen met tinnitus zijn dag en nacht opgezadeld met de allesoverheersende ellende van de constante piep-, brom- of fluittoon, mensen met hyperacusis zijn dermate overgevoelig voor geluiden dat een normaal leven er niet inzit. Ernstig invaliderende aandoeningen!
Qua interesse hebben de blogs over misofonie de schrijfsels over natuur en over taal ruimschoots overschreden. Ziet of zoekt men dan toch eerder herkenning in moeilijke situaties?

Het ‘Cirkels’-blog was persoonlijk, zoals dit ‘Kringen’-blog dat ook is. Het lijkt niet zo bijzonder, maar voor mij is er een cirkel gesloten, kan ik geheeld verder in een leven dat een veel betere kwaliteit heeft.
In oktober was er de kaal- en kaakslag van de 3 kiezen die (in 4 weken tijd) getrokken moesten worden vanwege een heftige kaakontsteking. Mijn glimlach was gehalveerd!!! Verschrikkelijk vond ik het, dat zwarte gat in mijn mond. Ik lachte niet meer voluit, kon niet geloven dat mijn diabetes me zo gemeen te grazen had genomen. Ik, die altijd zó trouw mijn gebit verzorgde!
Mijn partner hielp mij aan nog meer pijn en verdriet door me figuurlijk een kaakslag te bezorgen die mij in een ander zwart gat gooide: juist middenin die erg pijnlijke periode van kiezentrekkerij liep hij zonder waarschuwing ‘boos’ weg, waardoor er opeens ook geen relatie meer was. Het zwarte gat werd dubbel akelig, akelig dubbel en extreem pijnlijk … Er was geen afscheid, geen verklaring, er was niets meer.

Heel, heel langzaam heelden de wonden en de kaak; de natuur nam alle tijd. Na het wegfrezen van een botkam moest ik nog wat langer wachten, maar vorige week was het dan eindelijk zo ver: ik kreeg mijn plaatje, dat het gat in mijn mond op zou vullen. Vier maanden na de kaalslag werd mijn glimlach hersteld, en ook de andere wonden waren genezen. Ik doe al langer niet meer mee aan slechte gewoontes als drinken en vet eten – ik wil leven op de manier die voor mij het beste is. Het roken bleef moeilijk te stoppen, totdat ik besloot dat dit plaatje in een schone mond geplaatst zou worden – waarmee ik mijn motivator om niet meer te roken had gevonden … een goede motivator is het halve werk!
Woensdag heb ik nog ontzettend mijn best moeten doen om m’n voorraad helemaal op te roken, maar ik kon donderdag sigaretloos opstaan.

Hoewel ik in het verleden twee keer op eigen wilskracht gestopt was, leek mij dit nu het perfecte moment, maar met een beetje hulp. De complete metamorfose terug naar een volledige en schone glimlach en met hersteld plezier om te lachen is zo motiverend! Hulpmiddelen zijn prettig; ik maak gebruik van adviezen en van de steun van de praktijkassistente. Vitamine B en C verminderen de verslavingsverschijnselen, het opschorten van cafeïnegebruik ook. Nu snoep ik nauwelijks, ik eet verantwoord, ik drink geen alcohol, ik rook niet, ik ben manloos, maar dat maakt mij (nog net) geen heilige. Een beetje verslaving moet ik wel houden! De cafeïne kan dus niet helemaal wijken, hoewel ik een gedeelte inruil voor detox-thee + de aanbevolen vitamines. Aan nicotinepleisters of -kauwgom doe ik niet.

Gisteren is als ‘beloning’ een overgebleven kies ontdaan van het lelijke amalgaam en daarna met witte vulling gerepareerd en ik loop – ondanks de pijnlijke blaar onder het plaatje – breed grijnzend langs elke spiegel. Het weglopen dat zoveel impact had, was een raakgegooid steentje dat al scherend een serie kringen in het water maakte. Maar het steentje is allang gezonken, de kringen (ook die onder mijn ogen) zijn tot rimpelingen vergleden, het leed is geleden. Het zeer van oktober, de eenzaamheid daarna, dat is allemaal voorbij. Bijna 20 kilo lichter en niet meer rokend kan ik nu lachend zeggen: ik ben genezen van de pijn van een steentjesgooier … Ook deze cirkel is rond. Ik mis niet wat verdwenen is. Daarvoor was het te abrupt en vooral te laf. Ik verdien beter.

Het maakt nu allemaal niet meer uit. Ik kan weer voluit lachen, met een vrolijke en vooral complete glimlach. Ik schater weer! Ik mag er weer zijn en dat doet me immens goed.
Tiege tank, toskedokter Plantinga en assistentes, voor de mooie smile, de kundigheid en voor jullie meeleven! Het resultaat, het is een pláátje!*

*De laatste regel is geënt op een uitspraak van Herman Finkers