Archive for the ‘Politiek’ Category

Articles

Fiets

In Fotografie,Natuur,Persoonlijks,Politiek,Qualen,Vlinders & nachtvlinders on 12 augustus 2011 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , , , ,

Na ruim een kwartaal niet geblogd te hebben, wordt het de hoogste tijd mijn schrijfsels weer op te pakken.
Dat komt goed uit: er is een actueel onderwerp en het staat in de gang.
Ik heb een heel traject af moeten leggen voordat ik eindelijk een fiets met trapondersteuning kreeg. Maar sinds bijna een maand is hij er: de fiets waar ik een jaar om gestreden heb omdat de Wmo c.q. gemeente en ik van mening verschilden over de criteria. Maar nu staat hij dan toch fier in de gang, met ‘al’ 31 km. op de teller. Mijn fiets, een mooi en stevig stalen ros waarmee ik weer goed uit de voeten kan. Met de luxe van 7 versnellingen en 3 standen voor de trapondersteuning, met een klein afneembaar computertje met daarin alle snufjes. Ik hoef de fiets alleen maar op te laden, verder niets!

Het wachten duurde lang, erg lang. Eerst bleef de aanvraag ergens liggen, waardoor ik pas in september mocht ‘proeffietsen’. Dat ging lekker: mijn knie protesteerde niet, werd niet dik en deed nauwelijks pijn toen ik een paar rondjes reed. Oké, dan werd dit mijn fiets, zei de Wmo-consulent. Zomaar kunnen fietsen, met weinig moeite, maakte me helemaal blij en ik was tevreden dat de zaak eindelijk opschoot. Van juni tot september wachten had immers lang genoeg geduurd!

Net als alle Nederlanders heb ik al m’n hele leven gefietst: beginnend met meerijden met de zomeravondtochten van mijn ouders, daarna fietsen met vriendinnen en met m’n eerste vriendje. Daarop volgde de periode van kamerbewoning, waarbij ik na het werk de ‘nieuwe’ stad en vooral de natuur om de stad heen verkende. Nog weer later reed ik – met twee kinderen verdeeld over de fiets – naar mijn ouders of naar vrienden in de buurt.
Ik kom niet uit een rijk gezin, dus mijn fietsen rammelden vaak nogal of ze waggelden vrolijk met een slag in het wiel over de weg. Kleine kindertjes in fietsstoeltjes zijn ook niet goed voor je fiets – hij wordt er niet echt stabieler van.
En natuurlijk werd er zo nu en dan een fiets gestolen. Dan kocht je voor een prikkie een ander zwabberend barrel, dat onder mijn vaders magische handen weer transformeerde tot een acceptabele fiets.

Toen ik zo’n 15 jaar geleden smartengeld kreeg, kocht ik daarvan een splinternieuwe fiets. Een heerlijke grote, stevige prachtfiets, waarop ik tochten begon te rijden. Mijn fiets werd een vervoermiddel, een ‘toer’-fiets om dagjes mee te fietsen of boodschappen mee te doen. Na een tijdje nam hij volledig de plaats van mijn auto in. De kilometerstand op het tellertje vloog omhoog; ik fietste hele dagen samen met mijn oom, maar ook in mijn eentje naar familieleden, vrienden en kennissen. Ritten van 35 km werden een makkie, ik kon dezelfde afstand ook nog wel terugrijden. Ik hield zielsveel van die fiets! Pal voor het eind van de 3-jarige verzekering werd hij gestolen en al kreeg ik ‘gratis’ een nieuwe, van die fiets kon ik veel minder genieten. Na 3 jaar werd hij voor mijn huisdeur vandaan gejat, net buiten garantietijd. Sinds een jaar of 8 behelp ik me nu met een opeenvolgende serie fietsen die nauwelijks een naam mogen hebben. Verder dan boodschappen doen kwam ik er niet mee. Eentje werd binnen een maand gejat. Het kon mij niet meer schelen; ik kon steeds minder.

Maar met DE fiets in het vooruitzicht maakte ik weer plannen: ik zou weer vrij door de natuur kunnen fietsen, veel kunnen doen van wat ik de afgelopen jaren zo gemist heb.
Maar het duurde en duurde maar, totdat na aanhoudend bellen dan eindelijk de uitslag kwam: ik kreeg de fiets niet. NIET?!? Maar de meneer van de Wmo die bij het proefrijden was, had immers gezegd dat ‘dit mijn fiets werd’, al moest de gemeente de toewijzing nog even goedkeuren …
En die gemeente keurde het niet goed omdat er geen sprake was van een acute situatie. Mijn achteruitgang is chronisch en progressief, maar dat telt niet.

Enfin, het heeft nog een tijd geduurd, want ook mijn bezwaarschrift werd afgewezen. Pas bij de uitnodiging om voor de Bezwaarcommissie een toelichting te geven (wat ik wegens verregaande kiezentrekkerij moest overlaten aan de secretaris van de commissie), bleek dat deze commissie met mij wel wat vragen had over de gang van zaken.

Dankzij die vragen kwam dan eindelijk toch het goede bericht dat ik zelfs een betere fiets zou krijgen dan degene die ik in september ‘gepast’ heb. Ik ben er ongelooflijk blij mee en heb op de enkele droge dag wat korte pleziertochtjes gemaakt, genietend van het gemak waarmee ik mezelf weer kon voortbewegen zonder pijn in knie, heup of schouder. Wat bloeien de bermen mooi, wat snoepen de Icarusblauwtjes nog frivool van de klaverbloemen! Wat is er veel te zien … Het betekent wel telkens afstappen – een macro van een Icarusblauwtje schiet je niet vanaf de fiets.

Ik zal de juiste verhouding tussen fietsen en fietsen-met-camera nog moeten vinden, en die tussen rondtoeren of doelbewust ergens naartoe rijden, maar vooreerst ben ik ontzettend gelukkig dat ik al deze mogelijkheden eindelijk weer kan uitproberen en er mateloos van geniet. Ik fiets weer!

Articles

Snalal

In Fotografie,Politiek,Taal,Woordspelingen on 4 december 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , ,

Ze is spontaan, vrolijk, lief en vooral slim. Ze is prachtig slank en haar natuurlijke elegantie met gracieuze bewegingen zijn kenmerkend voor haar ras. Ze studeert hier, ze rondt de voorbereidingen voor haar thesis af. Ruim twee maanden logeert ze nu bij me, deze intelligente jonge vrouw uit Djakarta. We hebben veel plezier samen, maar we hebben ook serieuze gesprekken. Het uitwisselen van culturele verschillen tussen beider landen en het praten over godsdienst en geloof maakt onze gesprekken des te interessanter.
We spreken Engels maar af en toe begin ik hier en daar een woord in Bahasa Indonesia op te vangen als ze ratelend aan de telefoon in haar landstaal met haar verloofde of met vrienden praat. Het gaat ongelooflijk snel, dit praten – zo’n taal leer je niet zomaar …

Ik ben overal welkom, word bij al haar vrienden hartelijk ontvangen. Zij vormen een sterk netwerk – dat moet wel als je zo ver van huis bent. Je bent op elkaar aangewezen als je heimwee hebt of ziek bent. Je weet zoveel niet, en niet iedereen verstaat hun Indo-Engelse tongval, hoewel ze het Engels perfect beheersen.
Ze zorgen voor elkaar, koken en eten samen en zijn vooral ‘vrienden’ zonder aanziens des persoons. Arm en rijk, christen en moslim, Chinees en Javaans, het gaat allemaal prima samen – er is niet de strijd die Nederland in zijn ijzeren greep heeft. De angst beheerst hen niet, er wordt niet hatelijk op hen ingepraat zoals dat hier tegenwoordig normaal is als je over mensen met een andere huidskleur en vooral over moslims praat.

Samen met haar vrienden ging ze naar de intocht van Sinterklaas. Ze genoten als kinderen van het spektakel en lieten zich door mij, de Nonna Belanda, met plezier de geschiedenis achter het hele feest uitleggen. Wat? Een paard dat over daken loopt, met een eeuwenoude bisschop op zijn rug? Haha, geweldig! En al die opgewonden kinderen, dat is toch fantastisch? Ja, maar de ouders hebben het de komende tijd erg zwaar – ze moeten zo ontzettend vaak liegen over ‘hulpsinterklazen’ en ze dreigen als het gedoe hen teveel wordt … Ooooh is that all in the game? Yep, it is. Kinderlevens worden in deze tijd gevuld met leugentjes.
Ze vinden het allemaal interessant en eigenlijk ook erg lief: very cute!

Haar moeder heeft zich zo’n twee weken geleden bij haar gevoegd, na eindeloos wachten op een visum vanwege een fout van de IND. Haar studentenvisum was verlopen en de nieuwe kaart, die in juni al opgestuurd had moeten worden, was binnen de IND zoekgeraakt. Ik heb twee lange telefoongesprekken moeten voeren voordat ze een uitdraai van het bewijs van haar geldige visum kon komen halen, zodat ze dat bewijs naar haar ouders kon sturen – die het op hun beurt bij de aanvraag voor een visum bij de ambassade in Djakarta konden indienen. Daarna duurde het nog 10 dagen voordat moeder daadwerkelijk een ticket had en hier arriveerde … Karma – maybe next week. Het leven verglijdt traag in dat hete land, dus maak je niet druk. Santai – relax.

Toen moeder arriveerde, kreeg ik twee complete traditionele outfits: een kanten kebayah met zijden korset eronder, en een witte katoenen kebayah met een bijbehorende gouden speld. Ik kreeg diverse zijden sarungs en sjaals, allemaal handgebatikt en allemaal ronduit prachtig. Wij Belanda’s zouden een voorbeeld kunnen nemen aan de gulheid en gastvrijheid van deze mensen, het plezier waarmee ze geschenken geven en waarmee ik als Nonna Belanda in traditioneel Javaanse kleding werd gehuld. Mijn haar werd op de traditionele manier gekapt, waarna ik liefdevol aan- en omgekleed werd voor een fotosessie. Ik voelde me op slag elegant toen ik dit alles droeg, een ander mens.
Maar ook de vele massages die ik krijg (en die vaak bepaald niet pijnloos zijn), en bovenal de uitnodiging om als familielid bij het huwelijk van mijn logée aanwezig te zijn, dat alles maakt me stil van dankbaarheid.

Hun terugreis nadert met rasse schreden. Daarom heb ik als afscheidsfeest een Sinterklaasavond georganiseerd, waarbij alle vrienden welkom zijn. Ik kook snert, maar wel halal – door mijn zoon spontaan omgedoopt in ‘snalal’. Iedereen koopt een kleinigheid voor iemand anders en een rijm van minimaal 4 regels (in het Engels) is verplicht. Na de snalal beginnen we met de pakjes en zijn er pepernoten, er is speculaas en warme chocolademelk en ter afsluiting een chocoladefondue. Een multilculturele Sinterklaasavond, waarbij Indonesische, Chinees-Indonesische, Chinese, Egyptische, Duitse en Marokkaanse nationaliteiten vertegenwoordigd zijn, en ik als enige kaaskop – een Belanda. Het wordt beregezellig, dat weet ik nu al; we hebben al zoveel voorpret vanwege de snalal!

Zo zou het moeten zijn in Nederland en overal ter wereld: met respect omgaan met elkaars cultuur, er van lerend en genietend, elkaar volledig in de individuele waarde latend. De vijandige sfeer waar Nederland tegenwoordig om bekendstaat, zou moeten kunnen transformeren naar een cultuur zonder angst, zonder vooroordelen, openlijk sprekend over verschillen en overeenkomsten. De Spaanse goedheiligman met zijn Moorse knechten zijn hier al eeuwen welkom, dus waarom anderen niet? We zijn allemaal mensen en ongeacht ons ras, geloof of afkomst, zou iedereen in Nederland snalal moeten kunnen koken!

Articles

Ontvrienden

In Persoonlijks,Politiek,Taal,Woordspelingen on 15 november 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , ,

Hyven is hot. Niet alleen pubers maken gebruik van Hyves, ook volwassen mensen hebben hun eigen Hyves-pagina met daarop allerlei al dan niet voor het publiek zichtbare gegevens. Ik heb dat nooit begrepen, het hele Hyves-concept niet. Ik vind het ongelooflijk kinderlijk: je kunt mensen ‘ontvrienden’ en je kunt iemand ‘respect’ sturen. Dat wordt dan ook om de meest uiteenlopende redenen gedaan.
Respect, was dat vroeger niet iets wat je moest verdienen? Je moest je wel op een bijzondere manier onderscheiden van anderen om gerespecteerd te worden. Dat is nu niet meer het geval; met één muisklik toon je iemand ‘respect’. Met hetzelfde gemak kun je iemand ‘ontvrienden’. Alsof virtuele vrienden, die je nauwelijks kent, de naam ‘vriend’ verdienen …

Nu heb ik zelf ook virtuele vrienden, maar ik weet door frequent e-mailcontact of door hun foto’s wél wat meer van hen dan het in mijn ogen zo oppervlakkige Hyves. Zo heb ik een Flickr-fotovriendin uit Schotland, met wie ik via e-mail veel lief en leed heb gedeeld en die mij eens belde, zodat wij beiden een stem bij onze avatars kenden. Dat is in mijn beleving toch een ander soort vriendschap dan die op Hyves, waar normen en waarden oppervlakkig zijn. Waar gevaar op onverwachte plaatsen loert, waar kinderen een gemakkelijke prooi voor misbruikers zijn. Iedereen kan zich als iemand anders voordoen en het is niet zo moeilijk een jong meisje het hoofd op hol te jagen of een hetze tegen een klasgenoot te voeren.

Naast oppervlakkig vind ik dit ‘sociale’ medium dus ook gevaarlijk. Net zo gevaarlijk als de geblondeerde politicus wiens hersenen door veelvuldig gebruik van waterstofperoxide geïnfiltreerd lijken met enig breinrot – dit gezien zijn hetze tegen de ‘islamisering van ons blanke Nederland’ (en de rest van de wereld).
Dat je haarverf moet fixeren weet vrijwel iedereen, maar dat zijn fixatie zich profileert in haat jegens alles wat naar moslims riekt, lijkt een gevaarlijke bijkomstigheid van veelvuldig gebruik van blonderingscrèmes.
De uitdrukking ‘dom blondje’ komt daardoor in een geheel nieuw daglicht te staan …

Ons land wordt bestuurd door een rariteitenkabinet met als ongekroonde koning de op islamisering gefixeerde marionettenspeler, die te pas en te onpas aan de touwtjes trekt. De oud-premier, die bij zijn kabinetten-kwartet de diepgang van een punaise tentoonspreidde, vierde met zijn ‘vrienden’ zijn verjaardag op Hyves, terwijl het minderheidskabinet zich – met rugdekking van een partij waarin criminaliteit normaal lijkt te worden – installeerde. Ik begrijp inmiddels waarom meneer Blond als eenling zijn partij wil blijven besturen: terwijl zijn volgelingen een brigade oprichten om hondjes te beschermen tegen zinloos geweld, blijken diezelfde volgelingen kampioen te zijn in honds behandelen of ‘zinvol’ geweld. De laatste week vinden vunzige feiten van een in opspraak geraakt Kamerlid hun weg via sociale en alle andere media – wellicht zelfs via Hyves.

Intussen blijkt er een compromis te zijn gevonden: het ontaarde Kamerlid blijft, maar mag geen woordvoerder meer zijn. Een stemloos stemmend Kamerlid? Had meneer Blond zijn ontuchtige apostel ontvriend, dan was er onvoldoende ‘steun’ om de regering (inclusief de hardLeerse minister van Immigratie) te blijven gedogen. Nu hij zijn maat echter niet ontvriendt, wekt hij de indruk met twee maten te meten: bij andere partijen dient men van onbesproken gedrag te zijn – zoals hijzelf (waarbij we voor het gemak de gewraakte rechtszaak tegen hem even vergeten). Een lastig dilemma voor meneer Blond en zijn duitse herder-brigade …

Hoewel men mij niet op Twitter, Facebook of Hyves aantreft, ben ook ik actief op ‘social media’. Op LinkedIn ben ik lid van de groep NEE tegen PVV, waar de acties van meneer Blond scherp in de gaten gehouden worden. Samen met een aantal andere groepen in Nederland proberen we de zich als een virus verspreidende anti-islamstemming tegen te gaan. Hoe groter de groep, hoe meer we kunnen bereiken. Daarom vraag ik alle vrienden die meneer Blond en de zijnen een koud hart toedragen, lid te worden van deze groep, in de hoop een waardig en positief tegenwicht te bieden en wachtend op een politieke kleine blonde dood.

Het wordt hoog tijd dat ik het begrip ‘ontvrienden’ omarm.

Omarm

Articles

Dissidenten

In Persoonlijks,Politiek,Taal on 29 september 2010 door Marjolein Stam getagged: , , , ,

Al bijna in een vorig leven moest ik op last van mijn toenmalige verloofde De Goelag Archipel van Aleksandr Solzjenitsyn lezen. Iedereen zal weten dat deze schrijver als dissident werd aangemerkt.
Tegenwoordig hebben ook wij dissidenten. Ik vraag me af wat er met de definitie van destijds gebeurd is; Wikipedia leert ons dat de term dissidenten werd echter vooral bekend om mensen aan te duiden die zich verzetten tegen de politieke lijn in totalitair geregeerde landen, met name het voormalige oostblok (de Sovjet-Unie en satellietstaten), zoals Andrei Sacharov, Andrej Amalrik, Aleksandr Solzjenitsyn en Václav Havel. Dissidenten konden te maken krijgen met langdurige straffen, verbanning of opname in een psychiatrische inrichting. Het leven van Solsjenitsyn en de anderen was niet makkelijk als dissident. Ze hebben zwaar geleden, ze zijn verstoten en moesten in ballingschap leven.

Wij hebben in Nederland sinds 30 jaar het CDA, waarin zich dissidenten (b)leken te bevinden. Ze worden door hun wrokkige collega’s ook wel mastodonten genoemd, of versteende kopstukken. Het CDA haalt alle mogelijke termen uit de kast om toch maar verzekerd te blijven van het pluche, waarbij tegenstribbelende partijleden weggezet worden als dissident. Beschadigende benamingen, enkel en alleen voor eigen gewin. Hoe zou de CDA-God daar over denken, over het op deze manier beledigen met medemensen? Als echte naastenliefde?
Het wordt wellicht iets gemakkelijker te begrijpen als we bedenken dat de wrokkige collega’s beslist willen regeren en dan met ‘gedoogsteun’ van de PVV. Die laatste partij past precies bij de pluche-geöriënteerden die de Trêveszaal willen bezetten. Als je zulke ambities hebt, is het wel nodig om de personen die de partij groot gemaakt hebben, weg te zetten als mastodont of dissident. Met een beetje goede wil krijg je een Ab Klink misschien wel in een psychiatrisch ziekenhuis of je laat hem in Dubai in ballingschap verder leven.

De al genoemde Partij Voor de Vrijheid, bestaande uit de blonde Limburger Geert Wilders, is een vroegere dissident van het Verbond voor Vrijheid en Democratie, en als je de namen vergelijkt, is er niet zoveel verschil. Alleen het woord ‘democratie’ ontbreekt bij de PVV en dat is vast geen toeval. Zonder te veel op het gedachtegoed van de PVV in te willen gaan, lijkt het mij duidelijk waarom dat woord ‘democratie’ bij hem ontbreekt: hij vindt zeer ondemocratisch dat je een totale bevolkingsgroep hun geloof mag ontnemen om hen daarmee uit de Grondwet te kunnen zetten. Gelijke rechten voor de islamisering, namelijk uitzetting – dat is zijn motto. En met dat motto kan hij gedoogsteun geven aan het CDA, mits die hun dissidenten tot de orde roepen, zodat er een Kamermeerderheid blijft.

Ik geloof dat we in een schijnwerkelijkheid leven: de VVD onder leiding van de heer Rutte, die toevalligerwijs protégé van de blonde Limburger was tijdens zijn intrede in de Kamer, krijgt samen met het CDA gedoogsteun van de PVV. Gedoogsteun, bestaat dat? Of is dat een voor deze gelegenheid aangepast oxymoron, zoals het begrip ‘dissident’ in onze politiek ook hergedifinieerd en een op winstbejag toegesneden benaming verworden is? Gedogen en steunen zijn twee verschillende begrippen, die normaliter niet in één woord kunnen samengaan. In elke encyclopedie vindt men dit woord alleen als politiek fenomeen – het bestaat niet in de rest van de samenleving. Hoe graag ik ook wil, ik kan geen gedoogsteun geven aan al die mensen die gediscrimineerd worden. Of dat nou CDA-prominenten zijn, die de partij groot gemaakt hebben maar die nu als oud vuil aan de kant worden geschoven, of aan mensen die Allah als hun spirituele leider zien, gedoogsteun kunnen ze niet krijgen.

Wat is er toch aan de hand in ons land? De moslims en andere vluchtelingen die wij een thuishaven gaven, worden uitgespuugd omdat zij in naam van Allah zouden moorden, terwijl het CDA hetzelde doet met de leden die hun partij groot gemaakt hebben, alle slachtoffers worden afgevoerd naar goelags. Werkkampen waar zij mores leren – en de hordes die de mores kennen, staan te trappelen, met knuppels in de hand.
Dat alles kan bij een regering van een “breed middenkabinet, dat het land stabiliteit moet bieden”.
Ik heb het nooit begrepen als werd gezegd dat politiek om idealen draait; ik zag alleen maar machtswellust, en dat lijkt nu tot een hoogtepunt te komen. Met gedoogsteun, dat wel.

De etymologie van gedoogsteun is niet te vinden; het woord is wedergeboren tijdens de informatie van een minderheidskabinet waarvan een aantal maatregelen gedoogd moet worden door een door waterstofperoxide beneveld brein, dat desalniettemin alle touwtjes en stekkers in handen heeft. De man hoeft namelijk geen politieke verantwoording te dragen: hij regeert niet. En als een regeringsvoorstel hem niet bevalt, dan trekt hij doodleuk de stekker uit dit kabinet. Dat is te zeggen: als dat kabinet er komt en als het stroom nodig heeft. Zonder stroom heeft die stekker geen impact.
En dan zouden de dissidente CDA-mastodonten erg goed van pas zijn gekomen: zij hebben allemaal bij de padvinderij vuur leren maken en ook al hebben zij geen macht, zij hebben wél het Licht gezien. Zij blijven met hun geweten in het reine. Dat zou gedoogsteun moeten krijgen. Ik hoop dat het gaat lukken, zaterdag.