Articles

Les Misérables

In Persoonlijks, Qualen on 25 juli 2016 by Marjolein Stam getagged: , , , ,

Het leven is geen musical maar als je misofonie hebt, staat het wel bol van geluiden. En dan met name van eetgeluiden of andere orale geluiden, die ik als ontzettend negatief ervaar.
In de jaren dat ik alleen was, had ik minder last van de misofonie. Alleen als een dierbare (of iemand die ik vaak zag) een snoepje in haar mond omdraaide, werd ik boos vanwege dat geluid. Hoe dichter iemand emotioneel bij me staat, hoe erger de triggers.

Die boosheid is niet zomaar boosheid, het is intense oplaaiende woede omdat iemand zo’n goor geluid maakt. Ik hoor het boven alles uit en ik word er bovenmatig razend om. Het hoort bij de aandoening dat je hypergefocust bent op geluiden die de ander maakt, dat je er zonder je er van bewust te zijn, constant op let. Dat verhoogt je stresslevels, waardoor je minder goed slaapt en dan word je nog prikkelbaarder en wordt de woede nog sterker. Misofonie is een vijand van jezelf en je moet die vijand voortdurend bestrijden.

Zo moet ik sinds ik samenwoon oppassen dat de boosheid niet overheerst. Ik houd erg veel van mijn partner, dat blijkt wel uit mijn woede 😉
Hij kan er niets aan doen, maar ik helaas ook niet. Ik oefen in wegkijken en niet reageren, terwijl hij figuurlijk op zijn tenen loopt als we synchroon eten met de televisie aan. O wee, als hij een hap neemt tijdens een stilte! Dan schieten mijn ogen vuur en heb ik al gemopperd voordat ik er controle over heb.
Om te voorkomen dat dit (weer) een groot probleem wordt, heb ik hulp gezocht. Ik ga naar een haptotherapeute, die mijn focus op blijheid legt. Ik doe aan mindfulness. De therapeute geeft me oefeningen in positiviteit (daarom zou ze deze blog ook sterk afkeuren!), ik houd een dagboek bij waarin ik de fijne dingen van die dag schrijf en waarin ik mantra’s schrijf die helpen mijn irritatie te overwinnen en mijn liefde te benadrukken.
Ik train mezelf om weg te kijken en mijn woorden in te slikken. En hij traint zichzelf om niet mee te gaan in dit gedoe, niet (meer) boos terug te reageren, maar te zeggen dat het niet in zijn mondholte maar in mijn hoofd zo hard klinkt. We evalueren samen periodiek of er vooruitgang is en gelukkig is die er.

De strijd tegen misofonie is intensief en zwaar, kost veel kracht. Daarom ben ik zo blij dat wij samen genieten van de natuur, van fotograferen, van nachtvlinders op het raam. Van vakanties en andere omgevingen, van onze beesten en van mijn borduurwerk-in-wording. Al die dingen die ons leven samen zo de moeite waard maken, blijven overeind, al moeten we daar wel wat voor doen. Alles buitenshuis is fijn, want daar heb ik geen last. Niet in de bioscoop of op andere publieke plaatsen. Thuis is het het ergste, terwijl thuis toch juist veilig en warm moet zijn.

Ondanks die indringer die altijd op de loer ligt, komen wij er samen wel. Ondanks zijn kuchjes, hoesten en eetgeluiden – hoe minimaal ook – realiseer ik me altijd dat we van elkaar houden. Anders zou ik er niet zo veel last van hebben. En hij houdt van mij, ook met deze aandoening.
Wij zijn en worden niet Les Misérables alleen omdat ik misofonie heb. Dat weigeren wij.

Advertenties

9 Reacties to “Les Misérables”

  1. Wat een nare aandoening, je hoort altijd wel geluiden van je mede-huisgenoten. En wat een dappere ontboezeming, Marjolein! Maar uit alles wat ik van jullie lees en zie op foto’s blijkt liefde, plezier en warmte…hou daaraan vast ❤️

    • Dank je wel voor je warme reactie Ellie! We houden inderdaad aan het moois vast ❤
      Ik heb hier vaker over geschreven, in de tijd dat het net een naam kreeg. Je kunt er niets aan doen en het heeft genoeg schade aangericht, aan mijn kinderen en aan andere dierbaren. Relaties kwamen onder druk te staan door de felle reactie die ik ongewild gaf.
      Nu sta ik er anders in en probeer ik het ook anders te verwoorden 🙂

  2. Klopt helemaal my dear, samen lukt het.

  3. Wat een vervelende aandoening Marjolein, ik bewonder je om hoe je er mee omgaat!
    Ik wens jullie beiden alle goeds toe!

  4. ❤ xxx

  5. Zo blijkt maar weer dat het goed is dat het een naam heeft, dat het beschreven is. Dan weet je dat de irritatie niet de schuld van je liefste is. Dat is al heel wat.
    Ik klaag soms over mijn tinnitus en mijn hyperacusis, maar daar heb ik alleen last van. Onder jouw aandoening lijden twee mensen, die dan nog wel zielsveel van elkaar houden. Fijn zoals jij, zoals jullie, het aanpakt (ken).
    Succes met de haptotherapie (heb ik nooit van gehoord!)

    • Dank je wel, Trees! Haptotherapie kan ook werken bij tinnitus en hyperacusis. Als ik moe word, krijg ik hyperacusis en kan ik niet fatsoenlijk in bijvoorbeeld een trein reizen omdat er te veel geluiden zijn. Vandaar mijn goede oortjes en mooie muziek (al wordt dat niet aangeraden).
      Mindfulness vermindert stress, zorgt voor een betere ademhaling, ontspanning en legt de nadruk op blijheid en houden van. Ik vind het erg fijn en heb er baat bij.
      Hopelijk helpt deze tip jou ook want ik weet hoezeer ook tinnitus en hyperacusis je leven negatief kunnen beïnvloeden! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: