Articles

Op-geleefd

In Persoonlijks, Qualen, Simpel schrijfwerk on 7 juli 2013 by Marjolein Stam getagged: , , , , ,

24-5-2013

En dan is er zomaar ineens alweer een kwartaal voorbij sinds mijn vorige post … Ik was zo druk met leven dat ik niet aan bloggen toekwam, zelfs geen woorden had voor wat ik beleefde en ervoer. Nu, na een fantastische excursie waarover mijn volgende blog zal gaan, wil ik eerst terugblikken op het afgelopen kwartaal en dat met jullie delen.

Om mijn vleugellamme leven te keren, ben ik een aantal keren naar de Maartenskliniek geweest, waar twee gespecialiseerde orthopeden mijn schouder uitgebreid hebben onderzocht. Ik dacht ‘even’ een nieuwe schouder te krijgen, maar dat bleek niet zomaar te kunnen: mijn diabetes geeft grote risico’s op infectie na een operatie. Als zij nu een nieuw gewricht inbrengen en ik krijg een enorme infectie, dan zou dat gewricht er weer uit moeten, mij dan links totaal verlammend … Zo had ik dat niet bekeken. Na enige contemplatie wist ik dat hun gelijk al bij een vorige operatie bewezen is: in 2008 werd ik erg ziek na een buikoperatie; ik kreeg nare complicaties en kreeg antibiotica per infuus. Gek hoe je dat verdringt omdat je denkt dat alleen die nieuwe schouder je levenskwaliteit kan verbeteren. Ik wilde weer actiever kunnen zijn, een nieuw leven. Dat dat laatste ook zonder operatie bleek te kunnen, heb ik nooit durven dromen 🙂

Men wilde weten of mijn grootste probleem – de pijn – door artrose of door instabiliteit werd veroorzaakt. Daarvoor kreeg ik onder röntgengeleide een traditionele steroïdeninjectie in de schouder. Die had men trouwens in Leeuwarden ook had kunnen geven, maar daar is dat kennelijk nooit bedacht …
Een paar dagen later voelde ik me vreemd: er was iets, maar wat?!? De volgende dag snapte ik het: ik had geen pijn! Na 45 jaren had ik zomaar geen pijn!
Negen dagen lang heb ik me uitgeleefd, lustig met twee armen zwaaiend en niet beseffend dat ik over al mijn grenzen ging. Want hoe definieer je grenzen als je opeens geen pijn hebt? Dat werd na die negen dagen vanzelf duidelijk: mijn lijf protesteerde hevig omdat ik naast het fysieke feestje ook meteen een zwik pijnpillen had laten staan, zonder aan een afbouwschema te denken. Dat heb ik geweten, dus nu bouw ik (voor zover mogelijk) netjes volgens schema af.
We proberen met injecties en de speciale schouderbrace (mijn ‘tuigje’) de operatie nog tien jaar uit te stellen. Dan heb ik ook de juiste leeftijd voor een nieuw gewricht; ik ben daar nu nog wel erg jong voor. Tien jaar lijkt me weliswaar wat optimistisch, maar dat zien we gaandeweg wel.

Mijn pijncentrum was door mijn uitspattingen eerst totaal in de war: ik voelde allerlei dingen ‘fout’, maar het waren wel signalen dat ik niet meer ongestraft als een jonge meid tekeer kon gaan. In Woerden werd dat bevestigd, mij werd “een bedaard leven achter de geraniums of orchideeën” aangeraden, met fysio ter ondersteuning. Ik weiger echter om alleen maar om een ‘fragiele, kwetsbare schouder’ thuis te blijven zitten; ik wil er omheen proberen te leven. Mijn wereld moet weer groter worden! Daarom maakt de fysio niet alleen pijnlijke spieren los, maar werken we ook actief aan mijn conditie. Dat gaat nog wel met vallen en opstaan (het blijft moeilijk als berouw na de zonde komt), maar het lukt langzaam maar zeker wel.

Zo ben ik dus op-geleefd en heb ik voornamelijk genoten van het leven 😉 Ik fiets en wandel en ben op allerlei gebieden actiever. Ik probeer met mate meer te doen, vooral in de natuur. De excursie van gisteren bleek eigenlijk te zwaar, maar ze was alle pijn en moeite ontzettend waard! Dit is wat ik wil: in de natuur zijn en genieten van alle schoonheid die voor mijn lens komt. Hier ligt mijn passie.
Daarom sluit ik met dit verslag de vleugellame periode af en kom ik zo snel mogelijk met een echte post.
Dank aan alle meelevers en -lezers!24-5-2013 passieflora

Advertenties

2 Reacties to “Op-geleefd”

  1. Het is gezien en gelezen, niet onopgemerkt gebleven. Steeds weer verkies jij te leven, en niet slechts te overleven. Veel dank voor de inspiratie. Ik vind de druppel-foto de mooiste.

  2. Dank je wel, Suzanne – wat een groot compliment! Het ontroert me altijd weer hoe mensen (in dit geval jij) reageren terwijl ik denk iets totaal onbelangrijks en onnozels te schrijven …

    De druppel is mijn pendel, die in de zon prachtige kleuren vangt en regenbogen bij me binnen brengt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: