Articles

Bucket list

In Persoonlijks, Qualen, Simpel schrijfwerk on 31 maart 2013 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , , ,

In het Engels betekent ‘to kick the bucket’ dat je gaat sterven. Een bucket list is een lijst met dingen die je voor je dood nog zou willen doen. Een beetje zoals Goethe zei: “Eerst Napels zien en dan sterven.”

Ik heb Napels nog nooit gezien, zoals zoveel landen en plaatsen nog niet. Mijn bucket list bestaat dan ook voor het overgrote deel uit landen die ik zou willen bezoeken, plaatsen waar ik naartoe zou willen, culturen die ik zou willen leren kennen door er een tijdje te verblijven. Achter die lange lijst van landen (en hun stranden!) staat een beetje eenzaam de wens om eens een ballontocht te maken. Het lijkt me zo fantastisch om vanuit een luchtballon neer te kijken op prachtige natuur, op gevarieerd landschap, eventueel afgewisseld met hier of daar een hunebed of een andere culturele schoonheid!1-7-08 Noordwolde 117

Zo rond mijn 40e had ik heel andere wensen: ik wilde mijn zwemdiploma C halen (wat is gelukt; ik mocht op mijn 40e verjaardag afzwemmen) omdat dat op mijn 12e niet ging vanwege teveel druk in voorhoofd- en neusholtes. Ik had toen A en B vrijwel zonder problemen gehaald en eigenlijk wilde ik alle zwemdiploma’s halen. Dat leek me toen ‘mieters’. Toen ik C uiteindelijk haalde, was ik allang blij dat ik het had gered en besloot ik niet meer van de hoge te hoeven duiken. Al die keren dat ik onverrichterzake naar boven was geklommen om via dezelfde trap weer beneden te komen, waren te demotiverend gebleken om over die angst heen te komen. Die angst dateert uit mijn puberteit, toen iemand een baantje in de breedte zwom en ik bovenop die persoon dreigde te landen. Ik probeerde mijn duik te wijzigen in een sprong, maar belandde plat op het water – rood van top tot teen. De blaren kwamen dezelfde dag nog opzetten en ik heb die angst nooit meer los kunnen laten.

Maar ik wilde ook vóór mijn 45e de Nijmeegse Vierdaagse een keer hebben gelopen en ook dat is niet gelukt: ik kreeg een ongeluk met slepende gevolgen en raakte daarop de opgebouwde conditie kwijt. Trainen voor de Vierdaagse zat er niet meer in. En die Nieuwjaarsduik die ik me voorgenomen had, die zit er ook niet meer in. Ik ben inmiddels 56 en de stoerheid is wel voorbij – ik hoef niet meer zo ‘cool’ te zijn. Dat heeft nog lang geduurd; zelf alles in huis doen was ook stoer, of je lichaam het nou wel of niet nog kon …

Mijzelf verder ontwikkelen lukte weer wél: vlak na mijn 41e verjaardag ging ik ‘terug’ naar school en heb in vier jaar tijd bij Schoevers een hbo-opleiding gevolgd met allerlei extra papiertjes. Mijn kennishonger werd gestild en mijn wereldbeeld veranderde: ik ontdekte meer grijsnuances (wel 50 tinten 🙂 ) en stond anders in het leven. Alleen begrenzen, dat kende ik nog niet. Ik leefde en leerde grenzeloos en aan het eind van mijn studie trok mijn lichaam aan de noodrem en haalde mij vernuftig terug van de pas gestarte carrière door hier en daar een onderdeel te laten boeten voor mijn grenzeloosheid. Een hernia, een lang gebroken schouder, artrose in allerlei gewrichten. Daar kwamen andere kwalen als diabetes, hoge bloeddruk e.d. bij, wat betekende en betekent dat ik om de kwalen heen leef, maar er wel altijd rekening mee moet houden. Een carrière zit er niet meer in, daarvoor ben ik teveel geïnvalideerd en is het maatschappelijke tij ook gekeerd: wie zit er nog te wachten op een 56-jarige gehandicapte werkloze? Tussen al die jongere werklozen zou ik me ook bezwaard voelen om hun plek in te nemen!

Uiteindelijk is het me toch ook gelukt te leren begrenzen, dat is zelfs aan dit blog te zien. Ik heb weer een hele tijd niet geschreven doordat mijn arm onbegrensd rondzwaaide, mij daardoor steeds verder invaliderend. Gelukkig zit ik intussen in het second opinion-traject en heb ik de befaamde St. Maartenskliniek bezocht. Van de schouderorthopeed aldaar werd ik bij één bezoek wijzer dan van al die jaren aanklooien wat in Leeuwarden normaal lijkt te zijn. Er was (eindelijk) veel begrip en er is hoop. Hoop op een ‘nieuw’ schoudergewricht, dat mijn mobiliteit niet enorm zal vergroten, maar dat de pijn grotendeels weg zal nemen. Alleen daarvoor doe ik het al! Ik moet nog wel eerst een MRI laten maken, die eind april door de schouderspecialisten met me besproken zal worden. Daar kijk ik erg naar uit; ik hoop op de verlossende operatie met een nieuw gewricht. Een einde aan de pijn, wat lijkt me dat fijn!

Mijn bucket list blijft gewoon bestaan, inclusief de hoop op reizen naar andere landen, maar het komende gesprek met de schouderorthopeden staat met stip bovenaan. Als ik weer meer kan, zal reizen nog veel leuker zijn! Eerst heb ik het thuis na jaren wat leuker gemaakt met een andere bank en her en der wat nieuwe gordijnen, die alles veel schoner en frisser laten lijken. Dat is fijn, het verkort de wachttijd voor wat komen gaat.

1-7-08 Noordwolde 094

Ironisch dat de hoop op een operatie triomfeert op een bucket list 🙂

Advertenties

2 Reacties to “Bucket list”

  1. “Ik ben inmiddels 56 en de stoerheid is wel voorbij”? Wat is dit nou Marjolein? Je hele blog KNALT van de stoerheid. Warme groeten uit Utrecht.

    • Wat een lieve reactie, Suzanne 🙂 Dank je wel. Ik voel me niet meer stoer, maar blijkbaar komt dat gevoel niet overeen met wat je leest. Natuurlijke stoerheid, dat vind ik wel leuk klinken!

      Warme groeten terug vanuit het nog koude Noord’n.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: