Articles

Misofonie, meer plaag dan kwaal

In Persoonlijks, Qualen, Simpel schrijfwerk on 14 januari 2013 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , ,

Het zal alleen misofonielijders opvallen: de nieuwe tv-reclame van Lays chips. Een vrouw zit bij de nagelstyliste en iets verderop ligt een zak chips. Ik krimp op voorhand al in elkaar, want ik weet wat er nu komt: iemand eet afgrijselijk krakend een chips. Mijn linkeroor reageert zo heftig, het voelt alsof het trommelvlies krimpt en weer rekt en de rillingen lopen over mijn rug. Woedend wend ik mij van de televisie af; de volgende kraak is al onderweg … Het doet nu echt pijn, ergens binnenin mijn oor en in mijn kiezen en ik ben razend op “die stomme fabrikant” en op de reclamemaker, die geen rekening houden met mensen zoals wij, misofonières.
In de slotscène zie je de nagelstyliste verbijsterd naar de zojuist gelakte nagels kijken, die er niet meer uitzien: ze zitten vol kruimels. De klant kraakt binnensmonds en glimlacht daarbij.

Het onfatsoen om (krakend) te glimlachen na het vernielen van pasgelakte nagels en de verbijstering van de styliste daarover, weerspiegelt voor mij het gevoel van niet begrepen worden in deze rare kwaal, waarbij die drie chips me zo schaden. Ik ben woedend omdat ik weet dat hierover vertellen niets zal helpen voor het uitbannen van dit soort reclames. Dat heb ik al eens geprobeerd toen een crueslifabrikant een spotje over extra crunchy cruesli liet maken. Een spotje dat fysiek zó’n pijn deed in oor en in kiezen, dat ik aan de Reclame Code Commissie heb geprobeerd uit te leggen wat zo’n krakend spotje met een misofonielijder doet. De reactie was dat ik als enige een klacht had ingediend waarvan zij geen ‘ongepast gedrag’ hadden kunnen vinden. Dat is nou net de ellende van deze plaag: wie kent het? Alleen degenen die er last van hebben en die grijpen net als ik vertwijfeld de afstandsbediening om alsjeblieft maar niet die spot te hoeven horen … Mensen die deze plaag niet aan den lijve ondervinden, hebben geen idee hoe de sensatie van krassend schoolkrijt over een ouderwets bord tot in de derde macht binnenkomt bij eetgeluiden. Een onschuldige hap van een appel kan ons al over de kling jagen! Maar hee, waar hebben we het over, er is toch prima mee te leven? Dan zet je even het geluid uit bij die reclame. Ja, en in het echte leven dan? Als iemand met zijn tanden over een vork gaat bij het nemen van een hap van iets? Dat gaat ons door merg en been, dat gooit ons acuut in de woedende modus en het drukt ons met de neus op het feit dat wij ‘gek’ zijn. Gek omdat wij zo ontzettend en onevenredig kwaad worden.

Misofonie is erger dan uit te leggen valt omdat er zoveel woede bij komt. Woede die niet tegen te houden is, maar die relaties verstoort, die (daardoor) enorm veel schuldgevoel genereert en die eenzaam maakt. Want welke leuke mama wordt nou boos als de kinderen chipjes eten op een verjaardag? Het antwoord is: een moeder die geplaagd wordt door deze kwaal, de plaagkwaal die ik mijn ergste vijand niet gun.
Zullen we eens gezamenlijk een mail schrijven aan de grootgruttende chipsmakers die hun product krakend aan de man brengen en daarbij misofonie-mensen zo plagen? Wij worden miserabel van krakende reclames of van de Masterchef-koks die met hun tanden langs de vork of smakkend een hapje proeven. Dat krijst ons door oren en door gebit, wij krimpen gepijnigd in elkaar.
Iemand moet dat toch eens willen proberen te begrijpen, zeker als we ons verenigen, zoals in een eerder commentaar voorgesteld werd. We zijn met velen, dat is intussen wel bekend.

Begrip zoeken betekent uitleggen wat iets met je doet. Dat heb ik in dit stukje geprobeerd. Niet om zielig te doen, maar om duidelijk te maken hoe erg deze plaagkwaal kan zijn, hoe het je kan belemmeren en zelfs kan invalideren, alleen omdat zo’n gewoon geluid bij misofonielijders zo veel teweegbrengt. Emoties die elke nuancering acuut verdringen.

Advertenties

19 Reacties to “Misofonie, meer plaag dan kwaal”

  1. De beschrijving van je ellende klopt exact. Maar als zelfs mensen in je nabijheid die het weten er soms geen rekening meer mee houden en het (te) vaak vergeten lijken te zijn, zeg ik: alleen een kolonie van misofonen biedt nog soelaas…

    • Robin, Ik denk haast dat onze dierbaren het vergeten omdat zij zich echt niet kunnen voorstellen wat wij voelen en ervaren. Dat is geen onwil, maar als je iets niet kunt snappen, kun je er ook niet voortdurend aan denken.

      We kunnen een tentenkamp opzetten in een stiltegebied, maar dat lijkt me nu wel een heel extreme maatregel, zo met deze kou 😉
      Maar ik weet en begrijp wat je bedoelt: niemand anders kan je altijd aanvoelen, alleen een mede-lijder. En die kan nog weer last van andere dingen hebben dan jij en ik.
      Zullen we onze commentaren en de blog dan als stiltegebied markeren, alleen toegankelijk voor begripvolle of mede-lijdende mensen? Ik zoek straks dat lotgenotenadres op; misschien kunnen we daar wat mee.

      Hartelijke groet,
      Marjolein

  2. Luister alleen tv met geluid als dat moet. Verder rest alles met Ohropax. Al sinds mn jeugd. Gruw idd van die reclame. Maar ook op andere prikkels helaas. Komt idd woede bij, maar bij mij implosief. Ik loop voor dingen weg, letterlijk. Ben er aan gewend, het is niet anders. Anderen passen zich nu eenmaal niet aan mij aan, want voor hun is alles heel normaal. Ik ben dus”abnormaal”. Misofonie is voor mij heel nieuw. Weet sinds de aflevering pas dat het een naam heeft. Ben nu 50. Moet het allemaal laten bezinken.
    Stille groet, Liesbeth

    • Liesbeth, over welke ‘aflevering’ heb je het? Is het op tv geweest? Dan heb ik dat gemist en dat vind ik erg jammer.
      Zowel jij als Annemarie (hieronder) lijken ook en nog meer last te hebben van hyperacusis, overgevoeligheid voor ALLE geluiden. Ik ken via het forum van de NVVS een aantal mensen die er volledig door geïnvalideerd zijn. Het schijnt pijnlijk te zijn, maar ik ervaar de misofonie links ook als pijnlijk.

      Ik hoop van harte dat je het kunt laten bezinken en dat je ook eens zonder Ohroprax kunt leven. Dat je niet meer implodeert en leert de woede te uiten, er uit te gooien.

      Ik groet je in stilte terug en leef met je mee.

      Hartelijks,
      Marjolein

  3. Weet ook pas sinds kort dat misofonie bestaat en dat ik daar last van heb. Al heel lang, smakgeluiden, klikkende pennen, krakende chips, tikgeluiden van de buren, voetballende buurjongetjes, al 2x verhuisd vanwege, door mij als zeer hinderlijk ervaren, geluidsoverlast. Betrapte mezelf laatst op een onbeheerste reactie op geluidsoverlast tijdens een vergadering op mijn werk. Een collega zei: rustig maar het wordt al geregeld. Het gesnurk van mijn man zorgt ervoor dat wij bijna continu apart slapen. In de trein altijd muziek op mijn oren om de rest maar niet te horen. Ben net als de anderen blij dat het een aandoening is en dat ik niet de enige ben die hier last van heeft. Overigens is mijn woede wel beheersbaar, maar waarschijnlijk ga je een hoop dingen uit de weg. De ontdekking van het bestaan van misofonie en dat je niet de enige bent roept wel veel emotie op.

    • Dag Annemarie,

      Nog een lijdend mens met emoties die misofonie voorbijgaan. De eetgeluiden die met woede gepaard gaan, zijn gemakkelijk te onderscheiden als misofonie, de verhuizingen en voetballende buurjongetjes lijkt veel meer op hyperacusis, wat ‘overgevoeligheid voor geluid’ betekent.

      Zo te lezen lijd je dus aan twee kwalen naast elkaar. Dat komt vaak voor; soms merken mensen met hyperacusis niet dat ze ook misofonie hebben. Bij mij werkt het andersom: als ik veel stress ervaar door eetgeluiden (en dus door misofonie), dan word ik vaak ook overgevoelig voor relatief normale geluiden. Zoals de herrie van een remmende trein.

      Mijn probleem daarbij is dat ik denk dat die machinist dat doet om mij te pesten … Herken je dit?
      Dat heb ik nl. nog altijd niet thuis kunnen brengen.

      Over hyperacusis kun je goed praten op het nvvs-forum, is mijn ervaring. De misofonie is stilgevallen, in ieder geval qua informatie. Hopelijk kun je iets met deze grabbelton en gaat het beter als je de kluwen van de twee kwalen ontwart en je op elke kwaal individueel richt.
      Ik wens je daarbij veel succes, kracht en wijsheid toe en kom terug als je daar behoefte aan hebt 🙂

      Hartelijke groet,
      Marjolein

  4. Over misofonie nog de volgende heel relevante informatie: Dr. Damiaan Denys, psychiater aan de UvA en het AMC en misofonie expert, heeft het in de tv-uitzending waarin hij verscheen (“De wereld leert door” op 31-1-2013: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/205846) over een “Engelse advocaat” die een website over misofonie heeft opgezet. Dat kan alleen maar Guy Fitzmaurice zijn, “barrister-at-law” en een van de oprichters van “Misophonia UK” (http://www.misophonia-uk.org/). Ik vind dit een uitstekende website, heel erg compleet, actueel, serieus en diepgravend. Ook erg informatief en mede gericht op oplossingen zoals CBT. Een aanrader. Er staat o.a. een link in naar een Ierse documentaire over misofonie. Die is te vinden op youtube: https://www.youtube.com/watch?v=xZ-AxrNRi8g. Maar wees gewaarschuwd: hou de muis bij de “mute”-knop want de weerzinwekkende geluiden komen vaak langs. (Dit alles is natuurlijk alleen toegankelijk voor wie geen moeite heeft met de Engelse taal).
    Besef wel hoe belangrijk het is voor ons dat er tegenwoordig deskundigen zijn die hier kennis van hebben. Dat betekent dat geen enkele huisarts, psycholoog of psychiater je nog langer met een pil en een onjuiste diagnose het bos in kan sturen! Dat je niet meer alleen bent.

  5. Jeejtje,

    Ik euhmm.. Moet huilen van je verhaal.
    ik ken dit gevoel op mn duimpje.
    de gierende woede is niet te beschrijven.
    ik wil graag in contact komen met iemand die dit heeft.
    de erkenning kwam voor mij vandaag pas..
    dacht dat ik de enige was.
    help aub.. Het maakt me kapot.

    Roxiejh@gmail.com

    Please contact me.

    Mvg

    Roxanne

    • Ach Roxanne toch,

      Wat is dat erg en tegelijkertijd bevrijdend he, die eerste keer dat je het beschreven ziet en ontdekt dat je niet de enige bent.
      Wij allen in dit rijtje weten wat je doormaakt en hoe je je voelt.
      Morgen neem ik contact met je op via de mail.
      Laat je niet kapotmaken, je bent niet alleen in deze misère!

      Warme (nachtelijke) groet,
      Marjolein

      • Dankjewel,

        dat zou ik heel fijn vinden.
        Tot later vandaag dan.
        pff wat een opluchting.

        xx

  6. 😦

  7. Hoi!
    Zo pijnlijk herkenbaar! Aankomende dinsdag gelukkig een intake bij het AMC.
    Het wordt steeds heftiger! Vandaag een ‘mijlpaal’. Mijn gezin eet samen, ik lig boven in bed totdat ze klaar zijn, dan ga ik eten.
    Heel triest, maar ik kan het gewoon niet meer. Het kost téveel energie.

    Ben jij in therapie, Marjolein?

  8. hoi allen, ik lijd er al mijn hele leven aan (hyperacusis en misofonie) maar weet het pas sinds enkele jaren door opzoekingswerk. Zoals in Nederland het AMC bestaat, is er natuurlijk niets in ons land te vinden voor hulp; En het wordt steeds maar erger bij mij. Help! Ik woon in de drukke stad maar zou eigenlijk in een bos moeten wonen. Natuurlijke geluiden storen me niet. Er bestaat hier dus geen behandeling voor en artsen bekijken mij alsof ze het in Keulen horen donderen. Ik had het zelf nog niet door maar het sociaal isolement is hiermee perfect te plaatsen. Het wordt steeds nauwer en nauwer, ik weet het echt niet meer…..

  9. Het weten dat er een naam voor bestaat heeft mij wel een stukje rust gegeven. Het besef dat de ander geen idee heeft wat jij ervaart, maakt het makkelijker. Als je uit kunt leggen, met de naam van de aandoening, wat er aan de hand is, maakt dat mensen er begrip voor hebben. Of ze er dan ook rekening mee houden is natuurlijk een tweede. Ik voel me in ieder geval niet zo snel boos meer op een ander, maar zoek zelf een oplossing. Het is tenslotte mijn probleem (en die van andere misofoniërs en aanverwanten). Maak het niet groter dan het is, bijt je er niet in vast.

  10. Hoi, ook ik herken de symptomen, maar in veel mindere mate. Kun je wellicht ook een lichtere vorm hebben? Ik zie nergens nagelbijten…aargh..dan word ik door acute woede bevangen en verstijft mijn hele lichaam als voor een uitbarsting. En fluiten…dat doet ook gewoon echt pijn. Ik heb het voornamelijk bij mijn eigen man. Hij vindt dat ik me niet zo aan moet stellen. Hoewel de smakgeluiden van een ieder me doen walgen. Dat malen van eten met speeksel OMG daar ga ik inderdaad van lopen. Meestal gaat thuis de televisie hard aan en zitten we allebei aan het andere uiterste van de bank (grote bank). Per toeval las ik hier een stuk over in de psychologie, maar ik had niet het gevoel dat het een aandoening was. Ik heb er gelukkig niet zo extreem veel last van als jullie. Op televisie kunnen ze er wat mij betreft lekker op los kraken. Oh ja….waar ik ook niet tegen kan is als mensen smakgeluiden maken onder het praten. Omdat ze een te droge mond hebben ofzo. Dan zet ik de radio/tv uit hoe interessant ook.

    Groetjes en sterkte allemaal! Bomi

  11. Ik kijk geen tv meer door de geluiden in de reclames en in sommige programma’s soms word ik zo boos dat ik liever doof zou zijn geweest

    • Kim, op Facebook is er een Engelstalige miso-groep waarin je kunt zien hoe het komt dat triggers zo met je op de loop gaan. Het gaf mij rust om te zien dat ik er niets aan kan doen. Misschien kun je er wat tips en trucs opdoen? Sterkte!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: