Articles

Snipsnotterijen

In Persoonlijks, Simpel schrijfwerk, Vertelsels on 5 januari 2013 by Marjolein Stam getagged: , , , ,

engel

Snipsnotterijen, zo noemde mijn oma die hebbedingetjes waarmee je je omringt en die je huis opvrolijken. Het woord zegt ook precies wat het is: het heeft allemaal niets om het lijf, maar het zijn sfeermakers. In het Engels heten ze knick knacks (spreek uit ‘nikneks’) en in Duitsland kun je naar de Schnickschnackladen, waar je – vermoedelijk – Schickschnacksachen kunt kopen. In het Frysk heten ze ‘snypsnaarderijen’, wat lijkt op oma’s term. Het klinkt zo opgewekt en vrolijk, zoveel beter dan het Hollandse ‘snuisterijen’.

Zoals te verwachten, ben ik gek op snipsnotterijen en ik kom er dan ook in om. Ik ben ook nog eens een verzamelaar en wat verzamelt nou makkelijker dan …? Precies! De ellende is dat alles ook een verhaal heeft (of krijgt), waardoor ik er geen afstand meer van kan doen en mijn huis verder en verder volstroomt.
Maandag wordt het nog altijd groeiende engelenkoor weer opgeborgen met de andere Kerstspullen (waarbij stiekempjes hier en daar een engel achterblijft) en komt er weer ruimte voor de gewone prutjes. De poppentheeserviesjes kunnen weer op hun plek en het dienblad met waxinelichthoudertjes gaat weer op de antieke pathefoon.
Voor de Droste-blikken moet er nog een plank in de keuken komen; de hele verzameling staat nu nog boven, in afwachting van de juiste plek. Ik overweeg weleens om al die nutteloze blikjes weer van de hand te doen, maar mijn snipsnotterijenhebzucht (of beter, -heb-lust) weerhoudt me daar dan toch nog van.

Vorige maand ging ik met Hilde naar een werkelijk paradijselijke snypsnaarderijsneupwinkel in Easterwierum, waar mijn suikerspiegel als een flipperkast heen en weer stuiterde bij het zien van al dat moois. Zoals de eigenares al zei, moest je deze winkel drie keer doorlopen: bij de eerste ronde zag je de dingen op ooghoogte, dan volgden de hoger hangende zaken en pas bij ronde drie zag je ook nog van alles op de vloer uitgestald. Yn’e Steeg heet het winkeltje van Jantsje en het is maar goed dat ik er in mijn eentje niet kan komen, want dan zou ik straatarm worden en daarbij nauwelijks plek overhouden om te leven.

In Fryslân ‘sneupen’ we, wat elders in het land ‘rondkijken’ heet. Vroeger noemden wij het ‘scheumen’, dit wat de meeste mannen ‘zinloos winkelen’ zouden noemen en waar vrouwen juist zo gek op zijn. Nou, ik heb wat afgesneupt in Easterwierum!

Hoewel iedereen onderhand takken met hartjes voor het raam heeft hangen, kan ik me toch niet helemaal aan de hartjesmanie onttrekken en ik kon daar mijn hart(je) ophalen – er was ruime keuze uit kleine en vooral erg betaalbare hartjes, die je bovendien niet voor elk raam ziet hangen. Ik wissel de hartjes af met vogelhuisjes, waar ik een groter zwak voor heb. Die hangen in flinke getale ongebruikt buiten, terwijl er binnen nog wel plek voor de miniatuurtjes te vinden moet zijn.

Ik heb er de halve Kersttijd over na kunnen denken hoe ik nou die hartjes en vogelhuisjes ophang zonder dat ik het voorbeeld van driekwart van de Nederlandse bevolking volg en warempel, Yn’e Steeg bood uitkomst. Er hing een oud eierrek in de vorm van een schuimspaan en die is perfect voor wat ik wil: daar hang ik de hele hartje- en huisjeboel aan, ik hang het ding zelf op het raamkozijn en klaar.

Zulke bedenksels in combinatie met de vondst van die eierschep, daar beleef ik enorm veel plezier aan. Het kost al met al net een tientje, maar je hebt wel voor honderd euro plezier. Laat mij dan maar lekker leven temidden van mijn snipsnotterijen als mij dat zo gelukkig maakt; ik ken genoeg mensen die nooit tevreden zijn, terwijl ik me schathemelrijk voel met mijn prutjes en frutsels.
Als je de kleine dingen zo weet te waarderen, dan ben je ook bevoorrecht. Dan heb je geen last van afgunst en ben je gelukkig met wat je hebt in plaats van ongelukkig om wat je niet kunt krijgen.

Snipsnotterijen, een mooi woord voor een mooi begrip. Hebbedingetjes stellen niets voor, evenmin als dit blog, maar ik beleef er desalniettemin een hoop plezier aan!

Advertenties

6 Reacties to “Snipsnotterijen”

  1. Hoi Marjolein,

    Wat ontzettend lief dat je mijn (onze) winkel zo ontzettend leuk vindt.
    En wat heb je het leuk omschreven, ( ja vooral die suikerspiegel he hihi).
    Maar wat ik eigenlijk de bijzondere mooiste regels vind;
    ls dat je de kleine dingen zo weet te waarderen, dan ben je ook bevoorrecht. Dan heb je geen last van afgunst en ben je gelukkig met wat je hebt in plaats van ongelukkig om wat je niet kunt krijgen.

    Groetjes vanuit Easterwierrum,
    Jantsje

    • Hoi Jantsje,

      De reactie aan Tineke is ook gericht aan jou, maar als toevoeging (over de engel van de foto): al is het ontzettend jammer dat zij binnen 2 weken haar hoofd, hart en vleugels verloor, we hebben alles geprobeerd en ze wilde hier dus niet zijn of ze hoorde hier niet. Anders had jij wel een vervangend exemplaar gehad.
      Als je zo denkt, word je niet zo snel teleurgesteld 🙂

      Het is dus ook wel een vorm van zelfbescherming 😉 Desalniettemin waardeer ik je complimenten zeer en dank ik jou (jullie) hartelijk!

      Hartelijke groet,
      Marjolein

  2. Ik sluit me hier helemaal bij aan! Wij worden steeds materialistischer en weten de kleine dingen en vooral de oude dingen niet te waarderen. We zeggen vaak “ja vroeger was alles beter” ik ga het haast geloven. Vroeger speelden kinderen op straat met elkaar, en nu spelen ze tegen elkaar op de laptop, ipad, tablet e.d. Schelden doen we via sociale media zodat we mekaar niet meer hoeven aan te kijken! Ja vroeger, in mijn ogen mag die tijd wel weer terugkomen…….

    • Dank jullie wel, Tineke en Jantsje, voor het compliment dat ik van kleine dingen geniet!
      Het klopt: ik kan enorm blij zijn met een dingetje van een euro. Het gaat om het vinden van ‘dat ene’ en als het er niet (meer) is, dan was het niet voor mij bestemd.
      Maar dat heb ook ik moeten leren …

      Nadat ik mijn hbo-opleiding had voltooid en mijn carrière op de rails stond, hield mijn lijf ermee op. Nu al zo’n 9 jaar arbeidsongeschikt, moet ik al jarenlang rondkomen van de minimale WIA-uitkering en kan ik mij dus niet vaak gekke sprongen permitteren.
      Ook ik moest (zoals zovelen) heel veel dromen opgeven, doodgewoon omdat ik die niet meer kon betalen of (fysiek) kon uitvoeren. Gelukkig had ik een ‘eenvoudig’ huisje gekocht, waarin ik ‘gewoon’ kan blijven wonen. Vanuit dat uitgangspunt: de blijheid dat ik in mijn huis kon blijven, leerde ik opnieuw genieten van de dingen die je krijgt aangereikt, die op je pad komen en/of die naar je toe komen.
      Een paar mooie schelpen uit een vakantieland zijn de beste souvenirs die je kunt vinden: je ‘krijgt’ ze zomaar, als je er een beetje naar zoekt. Al wandelend het zoveelste klavertje vier vinden, geeft dat geluksgevoel omdat je het vindt. Geluk zit in dingen waar je zelf waarde aan toekent …

      Hartelijke groet,
      Marjolein

  3. Ik de link naar je blog op de site van Po-e-zine toegvoegd:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: