Articles

Vergezicht

In Persoonlijks, Qualen, Simpel schrijfwerk, Taal on 12 december 2012 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , ,

Sinds ik vleugellam ben, besteed ik noodgedwongen (veel) meer tijd op de bank en kijk ik televisie. De geraniums staan nog buiten, maar verder verschil ik in weinig meer van wat ik als doorsnee televisiekijker beschouw – al ga ik nog niet zo ver dat ik Volendammer muziek waardeer.
Ooit schreef ik dat televisie eigenlijk ‘vergezicht’ betekent. Je kunt ‘ver zien’. De tv bracht ons de wereld, de Zapruderfilm gaf ook ons duidelijkheid over de kogel, we zagen drugsmoorden en het nieuws was vaak te gruwelijk voor woorden. Dat laatste is niet veranderd, alleen hoeven we daarvoor niet meer naar het land van extremen – de toen nog typisch Amerikaanse geweldsexcessen lijken intussen overal normaal geworden. Vanwege die echte gruwelen kijk ik nog altijd niet graag naar het nieuws.

Hoewel de televisie de wereld binnen handbereik brengt en wij onze blik dus kunnen verruimen, word ik juist almaar oppervlakkiger qua kijkgedrag. Vanavond wacht mij een moeilijke keuze: normaliter neem ik de drie CSI’s van RTL Crime op terwijl ik naar Criminal Minds kijk, maar vanavond is het jaarlijkse Groot Dictee der Nederlandse Taal, waaraan ik als fervent fan beslist wil deelnemen. Maar wat moet ik dan laten schieten? De CSI’s blijven een week lang dagelijks draaien, maar eentje komt alleen vanavond voor en wordt niet herhaald. Criminal Minds begint me wat te vervelen; ik vind het nieuwste personage niet leuk en er gebeurt niets extreems meer. Dat hebben we allemaal al gehad. Bovendien zijn de herhalingen hooguit een jaar geleden uitgezonden … Ik vrees dat Reed en Garcia gaan sneuvelen en dat CSI wint omdat ik erg geniet van het personage van Gil Grissom. Sara Sidle past precies bij hem en het verblijdde me vorige week zeer om in een nieuwere serie op RTL 4 te zien dat ze intussen Mrs Grissom was geworden. Ik heb daarop zelfs op mijn telefoon uitgebreid de wiki-info over de karakters gelezen – iets wat vroeger niet kon; toen was er nog geen wiki, laat staan een telefoon waarmee je lui op de bank kon blijven liggen. Toch is het niet eens zo heel lang geleden dat ik dat stuk schreef.

De verbreding van mijn kijkgedrag bestaat dus uit moord en doodslag en forensisch onderzoek dat kan bestaan uit een haar of een druppeltje op een wattenstaafje dat na kleuring met een pipetje in een potje opnieuw wordt bedruppeld, waarna de mass-spectrometer uitspuugt welke (zware) metalen, DNA of anderszins belastende informatie vrijkomt door die druppels. Dat is waarlijk een verrijking van mijn kennis! De elegantie van het dansende kwastje waarmee vingerafdrukken worden gevonden, is intussen afgenomen tot een vaag gepoeder met hetzelfde resultaat: een ‘match in Afis’, zelfs van een gedeeltelijke vingerafdruk. De elegantie is minder nodig doordat de techniek zo snel vooruitgegaan is.
Bij deze series hoort natuurlijk een mortuarium, waar je tegenwoordig openliggende lijken ziet, met decent een handdoek over de (niet meer) edele delen. Vrouwen blijven na hun dood prachtig, zelfs met uitzicht op hun ingewanden. Na de autopsie wordt de Y-incisie met ijzerdraad gedicht en is het klaar.

Zo combineer ik de medische met de criminele wereld, waar vanzelfsprekend ook rechtszaken (beter gezegd: rechtbankseries) bij horen. Maar het is niets nieuws ten opzichte van dat ‘filosofische’ stukje van destijds; ik keek toen ook al naar een serie waarin een mevrouw sprak over ‘blunt forced trauma’ en ‘shallow grave’, die elke avond laat werd uitgezonden. De ‘vervlakking’ zit hem dus niet in moord of doodslag, medische romantiek of verfraaiing of verbouwing van je huis, het zit hem in reality-series zoals Achter Gesloten Deuren (waarin overigens wel goed geacteerd wordt), het gezin met 19 kinderen (and counting), het kleine echtpaar Bill & Jenn, en ‘Bachelor’ Rutger, aan wie ik me heerlijk ergerde om zijn ongegeneerde gezoen (maar ook zijn hanglip en veel te breed getrainde nek). Of ‘De Vierling’, van wie je bij het kijken denkt dat hun intelligentie onderling verdeeld is. Maar het meest shows met Martijn Krabbé of Peter van der Vorst, die mensen uit de zorgen helpen. Die laatsten komen nooit bij mij, mijn zorgen worden niet verlicht of weggenomen en soms ben ik stiekem jaloers als ik weer eens een strak geschilderde en opgeknapte woning zie.

Het feit dat ik dat laatste weleens denk, daarover maak ik mij zorgen. Jaloers worden op mensen wier ellende uitgebreid op de televisie ge- en vertoond wordt, DAT getuigt voor mezelf van een oppervlakkigheid die ik niet wil. Maar misschien word ik gewoon ver-ziend als ik noodgedwongen veel moet bankhangen. Of bij-ziend – kritiekloos televisiekijken terwijl je er lekker bij kunt breien. Want dat laatste gaat gelukkig goed, ook vleugellam. Ach, zodra ik mijn vleugels weer meer kan uitslaan, word ik vast weer kritischer in wat ik kijk. Dan kan ik in de natuur mijn eigen vergezichten weer creëren, zonder dat ‘de kijkbuis’ daar bij nodig is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: