Articles

Pepita

In Fotografie, Persoonlijks, Simpel schrijfwerk, Vertelsels on 29 juni 2012 by Marjolein Stam getagged: , , , , , ,

Twaalf dagen woont ze hier nu en ze is al helemaal gewend. Ik zie met verwondering de ontwikkeling tussen haar en de andere katten, die allemaal al een stuk ouder zijn, haar aanpassing en haar eigen plek in de groep – of liever gezegd: daarbuiten. Ze gaat gewoon haar buitelende gang, vrolijk rondrennend door de kamer of veilig slapend op een rustig plekje. Pepita heet ze, ‘kleintje’, mede door een reactie over een vroeger opvangkitten dat Pepita heette. Haar naam heeft ook met de bijnaam van een vriend te maken, die dat bijzonder wist te waarderen. Maar feitelijk is het de enige juiste naam voor haar: ik heb in jaren niet zo’n jong kitten gehad – de kittens waarvan Miss Muis beviel niet meegerekend. Muis zorgde zelf voor haar kittens en de anderen waren ouder toen ze hier kwamen wonen.

Vier katten geeft goede harmonie en synergie in de groep. Iffix ligt verstrengeld met Miss Muis op mijn bed, Marietje en Toekie hadden elkaar, totdat Marie vorig jaar het beruchte spuitje kreeg. Na haar overlijden vond ik het wel best; Toekie leek het goed zonder haar te kunnen stellen, niemand viel buiten de groep. Maar ja, toen kreeg de Noorse boskat van mijn zusje kleintjes en het Vlekkiebekkie stal meteen mijn hart.
Ik wist dat de groepsdynamiek over de kop zou gaan met de komst van een kitten, dat de rolverdeling zich opnieuw zou moeten vormen. Tussen dominante lapjespoes Muis (die er een hobby van heeft gemaakt om Toekie te pesten) en dit kleine lapje zou het zeker gaan botsen; lapjes zijn van nature dominant en erg trouw aan hun mens. Muis beschermt mij en dat zou lastig gaan worden als hier zo’n kleine rond zou rennen, waarover ik mij ontferm …

Toen de kleintjes drie weken oud waren, hingen mijn zusje en ik over de bank en genoten van het schouwspel van kittens die al begonnen te oefenen – het begin van hun vaardigheden tekende zich af, al was het nog wat ongecontroleerd.
Mijn keuze was al gemaakt en daardoor heb ik vanaf het begin mee kunnen genieten van Pepita’s probleemloze groei. Telkens genoot ik van nieuwe foto’s via de mail, van haar verkleurende ogen die net zo prachtig amberkleurig worden als die van haar moeder. Van het wybertje op haar neus, dat haar zo’n allerliefst koppie geeft, van haar elleboogstukken, die zich op beide voorpootjes precies naast elkaar aftekenen, zoals Muis’ oksellapjes dat doen. Ze is een schoonheid met haar mooie tekening, ze is uniek met haar tweekleurige neus – 1/3 is bij de verfbeurt roze gebleven, de rest is zwartgelakt. Muis is uniek met haar zwarte neus met het yinyangsymbool op de neusbrug, Iffix met een aandoenlijk roze neusje en door zijn dubbeldikke vacht en Toekie door haar grijs-gestreepte gevangenispakje en een bruinig neusje.

We stelden het ophalen een week uit en dat was maar goed ook: Pepita maakte een vrije val van wellicht twee verdiepingen, waarop een bloedneusje en een aantal slaapdagen volgden om te herstellen. Ze slaapt nog veel; ze is snel moe van alle indrukken die ze hier opdoet. En ook hier verloor ze hier na een week alwéér een leven toen boze Muis haar van de trap af mepte, waarbij ze via een klap op de kast hard op de houten vloer belandde …
Opnieuw een bloedneusje en een versuft en angstig kittentje, dat in haar holletje onder de bank kroop. Niet om te spelen met alle schatten die ze daar verzamelt, maar om ongezien tot rust te komen. Dat liet ik als ongeruste mama niet toe! Ik heb haar meegenomen naar bed en onder het dekbek lekker tegen mijn been aan gelegd. Dat been omhelsde ze vooral in haar eerste week toch telkens al even als ze langs me rende, waardoor ik met één zeldzaam roodgestipt been rondwandel 🙂

Na een paar uur kwam ze onder het dekbed vandaan en was ze weer zichzelf: de ondeugende, lieve Pepita die rennend door de kamer mijn voet even aantikt alsof ze wil zeggen: “Ik zie je wel!” Lobbes Iffix heeft intussen vrede met haar gesloten en likt haar als een bezorgde vader hardhandig af. Pepita kan gelukkig uitstekend voor zichzelf zorgen, dus na even blazen begrijpt Iffix dat hij iets niet helemaal goed doet en wordt hij voorzichtiger. Ze spelen steeds vaker even lief samen. Muis is het met de hele gang van zaken nog niet eens, maar ze besnuffelt Pepita steeds vaker even stiekem. Ze lijkt onder de indruk van het feit dat niet zij, maar Pepita blaast als zij elkaar passeren. Dat is mijn verwende Muizemeis niet gewend!
Toekie vindt het allemaal prima, zolang dat kleine monster maar niet te dichtbij komt en haar met rust laat.

Twaalf dagen is ze hier, het ruim tien weken oude kitten van wie ik al zo zielsveel houd. Ze doet minder verboden dingen dan ik had verwacht en als ze iets ondeugends doet, roep ik “Oeioeioei”, wat ze geloof ik wel interessant vindt.
Ja, ons wereldje staat op de kop sinds dit kleintje hier kwam wonen. Maar wat geniet ik van haar, wat lach ik vaak hardop om haar capriolen, wat een plezier geeft ze me … Ik ben rijk met haar, door haar.
Dank je wel, zusje, voor dit geweldige kitten dat al vliegen vangt en dat me straks ongetwijfeld (als enige) prooien zal brengen! Ze is een klein en schattig contactpuntje tussen ons – ‘onze’ Pepita.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: