Articles

Feestdagen

In Persoonlijks, Simpel schrijfwerk, Vertelsels on 31 december 2011 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , ,

De kerstdagen zijn weer rustig aan me voorbijgegleden, het nieuwe jaar staat voor de deur. Boodschappen doen is niet echt nodig: mijn 10 oliebollen liggen al een week in de vriezer en eten heb ik ook voldoende.
Vorige week, vóór Kerst, waren er nogal wat gestreste mensen in de supermarkt, met recepten en ellenlange boodschappenlijstjes in de hand, gefrustreerd zoekend in de gangpaden, tig keer de winkel doorkruisend terwijl hun stresslevel tot boven de zeespiegel opliep.

Het herinnerde me aan lang vervlogen tijden, toen ik van fornuis naar kerk heen en weer rende, met de traditionele tulband in de oven, terwijl jengelende moeie kindjes schone luiers moesten. Katoenen luiers welteverstaan – pampers waren onnodige luxe, voor luie huisvrouwen.
In de weken vóór Kerst had ik voor het hele gezin nieuwe kleren gekocht, genaaid en gebreid, en na het optuigen van de boom en het plakkerige fröbelwerk van 100 handgemaakte kerstkaartjes volgden in de kerstweek de ingewikkelde boodschappen. Want het eten was deels afhankelijk van wat er in alle kerstpakketten zat.
Die kerstpakketten waren leuk: er werden heel veel van deze omkoperijen bezorgd, waardoor je een jaar vooruit kon met sterke drank (die omdat we ze niet allemaal lustten via een ingewikkeld ruilsysteem deels plaatsmaakten voor andermans omkoopzaken). De vriezer zat vol, de koelkast en de voorraadkast ook. Maar bij de verse fazanten had ik allerlei vullingzaken nodig en volgens het recept hoorde er cranberrycompôte bij de kalkoen. En cranberries of vulling zat natuurlijk niet in de pakketten …

Eerste Kerstdag verliep zoals gepland: na de kerkdienst arriveerden de uitgenodigde schoonouders. Schoonpapa wilde wel een borrel voor het eten en begon daarop met zijn bekende stelligheid over zijn eeuwige stokpaardjes, dus je liep en zat – los van heen en weer vliegen naar de keuken – de hele maaltijd op eierschalen. Als er maar geen ruzie kwam, en als de fazant maar goed was en als de gevulde Doyenne-peer met chocoladesaus maar zacht genoeg was en maar niet omviel en en en …
Je voelde je zoals vandaag de dag een Masterchef-kandidaat zich moet voelen: onder enorme druk zette je ware culinaire meesterwerkjes op tafel. Helaas werden die niet als zodanig gewaardeerd: de eetcultuur was bij ons van beider huis uit niet echt gezellig, dus binnen een half uur was het op en klaar. Niemand had oog voor kleuren, compositie en raffinement van je viergangenmenu, je had beter een vette karbonade kunnen opdienen dan die fazant, kalkoen of ander ingewikkeld gevogelte. Voor het eten werd alleen een vork gebruikt, vlees moest zo gaar zijn dat het uit elkaar viel of men at het van de vork … Een gewoonte die ik nadien niet meer heb getolereerd.

Doodmoe stond je daarna af te wassen, terwijl schoonmama zich met de kindertjes bezighield en de mannen op de zo bekende ruzieachtige toon discussieerden. De volgende dag, na alweer een verplichte kerkdienst, zag je hoe je ouders zich ook uitgesloofd hadden om alle kinderen te verwelkomen en met hun soep en rollade te verblijden. Je schoof aan voor alweer een ‘gezellige’ maaltijd, ondertussen allebei een kindje voerend – zoals het goede ouders betaamt. Oma gaf hun hapjes van de heerlijk zoete appelmoes, terwijl wij tevergeefs probeerden nog wat verantwoord eten bij hen naar binnen te krijgen. Vanzelfsprekend hielp je met de afwas en ook dan hield je je hart vast, want wie o wie maakte een verkeerde opmerking die de vlam in de inmiddels schone pan deed slaan? En weer ging je doodmoe naar huis, waar de jengelende kindertjes over hun feestkleren spuugden omdat ze te veel extra’s hadden gehad. Poetsen, kleertjes wassen en luiers spoelen, en je was bijna door Tweede Kerstdag heen.

Nog geen week later stond je alweer oliebollen en appelflappen te bakken, waarna je de halve oudejaarsavond je keuken moest ontvetten, hapjes maakte, samen naar de conference keek en elkaar verder niet veel te zeggen had.
Om 12 uur een zoen en de slaapdronken kindertjes na wat gezwaai met een sterretje, snel weer terug in bed voor de borrel bij de buren en de volgende dag, na de kerkgang, brak van slaapgebrek en borrels, met twee peuters de ronde langs wederzijdse ouders en grootouders.
Op 2 januari kon je de vermoeiende rituelen van de afgelopen weken afronden en de boom aftuigen. Die liet bij het naar buiten slepen venijnig elke afzonderlijke naald voorgoed voor je achter en kwam als kaal skelet aan de weg te liggen.
Wekenlang ritselden er nog dagelijks dennennaalden feestelijk door de stofzuigerslang als stille getuigen van die knetterdrukke, stressvolle en ‘vredige’ feestdagen …

Advertenties

2 Reacties to “Feestdagen”

  1. En nu eenzaam en alleen, smachtend naar de stress van vroeger…arme Lein, het is je niet in dank afgenomen.

  2. Ha Tientje, wat lief, je meeleven.
    Nee, ik smacht echt niet naar de stress van toen! Daarvoor leef ik al veel te lang in een ander ritme. Eenzaam en alleen, dat wel – het (b)lijkt me inderdaad niet in dank afgenomen.
    Maar dat is ook niet nieuw … 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: