Articles

De Helanca-generatie

In Simpel schrijfwerk on 14 april 2011 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , ,

Leggings. Ze zijn niet meer weg te denken uit het mode- en straatbeeld. De afgelopen jaren beleeft de legging een enorme revival na de eerste golf in de jaren 90. In het prille voorjaar wordt Martin Brils befaamde ‘Rokjesdag’ ge- of ontsierd door onder het rokje gedragen leggings. Was het in de jaren ’90 een kledingstuk waar met name dames met overgewicht zich in persten, nu is de legging vrouwelijk, met kantjes of zelfs als slankgesneden jeansbroek verkrijgbaar. De legging is haar eigen taboe ontstegen – zij benadrukt nu de vrouwelijkheid van de ‘Rokjesdag’.

Het begon al veel eerder met de maillot: dat kriebelige, gebreide ding waartoe meisjes veroordeeld waren.
Maar toen dames ook broeken mochten dragen, kwam er een alternatief: de Helanca-broek. Voor lange meisjes zoals ik toen al was een drama, waardoor ik nog altijd een hekel heb aan de combinatie broek en laarzen. Terwijl leggings en rokken tegenwoordig zomer en winter met de meest vreemde laarzen worden gedragen. Je kunt hoge laarzen dragen, of enkellaarsjes, plat of met hoge hak.

De grote winnaar echter is de kuitlaars die een beetje wijd valt en die voor mij niets, maar dan ook niets elegants belichaamt.
Deze laars zou bedacht kunnen zijn om broeken in de laars te kunnen dragen zonder dat de broek half over de laars heenbloest. Laarzen kunnen vanzelfsprekend met een legging worden gegedragen, al dan niet in combinatie met beenwarmers die vanuit de jaren 80 weer van stal zijn gehaald. Charme en stoerheid, romantiek met een scheut masculiniteit; alles wordt allemaal gecombineerd en domineert het straatbeeld.

Zoals gezegd, was er voor ons de Helanca-broek: een soort schaatsbroek met een ingestikte dikke rand aan de voorkant, en met elastieken bandjes die onder de voet werden geschoven om de broek keurig op z’n plek te houden. Daaroverheen droeg je toen nog geen modelaarzen, maar over het algemeen rubberlaarzen, zodat je als kind zorgeloos kon spelen. Althans: de meeste kinderen … Voor mij ging die zorgeloosheid niet helemaal op.
Ik was als kind al langer dan gemiddeld en er waren geen broeken in de juiste lengte voor mij. Dat betekende dat de Helanca weliswaar keurig onder de voeten bleef zitten, maar het kruis hing altijd te laag, net als bij de kriebelmaillot. Altijd bij het dragen van deze kledingstukken moest ik constant hijsen en sjorren, wat de elegantie en vrouwelijkheid van een meisje in broek niet bepaald waarmaakte.
Gelukkig maar dat ik me toen nog niet van mijn vrouwelijkheid bewust hoefde te zijn.

Nu draag ik sporadisch een legging onder een lange rok, daarbij terugdenkend aan de vele exemplaren die ik in de jaren ’90 dankbaar in alle maten gedragen en totaal versleten heb. Destijds met een lang shirt eroverheen en in de meest waanzinnige dessins, nu ingetogen zwart. Het mag een onvrouwelijk kledingstuk zijn, maar het zit lekker. Althans, de mijne.
Met welgemeende excuses aan Martin Bril, want zijn Rokjesdag mag nooit echt verdwijnen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: