Articles

Kringen in het water

In Persoonlijks, Qualen, Taal on 1 maart 2011 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Al eerder schreef ik over cirkels. Dat was in augustus, ter gelegenheid van het jaarlijkse Amelander Rôggefeest en een persoonlijk jubileum. Nooit eerder had mijn bescheiden bekeken weblog zoveel lezers gehad als toen; kennelijk wilde half Ameland weten wat ik nu toch over hen zou schrijven …
Gelukkig is dat voorbij: het aantal lezers op één dag is inmiddels ruim overtroffen door leden van het Tinnitus- en Hyperacusisforum van de NVVS. Mensen met tinnitus zijn dag en nacht opgezadeld met de allesoverheersende ellende van de constante piep-, brom- of fluittoon, mensen met hyperacusis zijn dermate overgevoelig voor geluiden dat een normaal leven er niet inzit. Ernstig invaliderende aandoeningen!
Qua interesse hebben de blogs over misofonie de schrijfsels over natuur en over taal ruimschoots overschreden. Ziet of zoekt men dan toch eerder herkenning in moeilijke situaties?

Het ‘Cirkels’-blog was persoonlijk, zoals dit ‘Kringen’-blog dat ook is. Het lijkt niet zo bijzonder, maar voor mij is er een cirkel gesloten, kan ik geheeld verder in een leven dat een veel betere kwaliteit heeft.
In oktober was er de kaal- en kaakslag van de 3 kiezen die (in 4 weken tijd) getrokken moesten worden vanwege een heftige kaakontsteking. Mijn glimlach was gehalveerd!!! Verschrikkelijk vond ik het, dat zwarte gat in mijn mond. Ik lachte niet meer voluit, kon niet geloven dat mijn diabetes me zo gemeen te grazen had genomen. Ik, die altijd zó trouw mijn gebit verzorgde!
Mijn partner hielp mij aan nog meer pijn en verdriet door me figuurlijk een kaakslag te bezorgen die mij in een ander zwart gat gooide: juist middenin die erg pijnlijke periode van kiezentrekkerij liep hij zonder waarschuwing ‘boos’ weg, waardoor er opeens ook geen relatie meer was. Het zwarte gat werd dubbel akelig, akelig dubbel en extreem pijnlijk … Er was geen afscheid, geen verklaring, er was niets meer.

Heel, heel langzaam heelden de wonden en de kaak; de natuur nam alle tijd. Na het wegfrezen van een botkam moest ik nog wat langer wachten, maar vorige week was het dan eindelijk zo ver: ik kreeg mijn plaatje, dat het gat in mijn mond op zou vullen. Vier maanden na de kaalslag werd mijn glimlach hersteld, en ook de andere wonden waren genezen. Ik doe al langer niet meer mee aan slechte gewoontes als drinken en vet eten – ik wil leven op de manier die voor mij het beste is. Het roken bleef moeilijk te stoppen, totdat ik besloot dat dit plaatje in een schone mond geplaatst zou worden – waarmee ik mijn motivator om niet meer te roken had gevonden … een goede motivator is het halve werk!
Woensdag heb ik nog ontzettend mijn best moeten doen om m’n voorraad helemaal op te roken, maar ik kon donderdag sigaretloos opstaan.

Hoewel ik in het verleden twee keer op eigen wilskracht gestopt was, leek mij dit nu het perfecte moment, maar met een beetje hulp. De complete metamorfose terug naar een volledige en schone glimlach en met hersteld plezier om te lachen is zo motiverend! Hulpmiddelen zijn prettig; ik maak gebruik van adviezen en van de steun van de praktijkassistente. Vitamine B en C verminderen de verslavingsverschijnselen, het opschorten van cafeïnegebruik ook. Nu snoep ik nauwelijks, ik eet verantwoord, ik drink geen alcohol, ik rook niet, ik ben manloos, maar dat maakt mij (nog net) geen heilige. Een beetje verslaving moet ik wel houden! De cafeïne kan dus niet helemaal wijken, hoewel ik een gedeelte inruil voor detox-thee + de aanbevolen vitamines. Aan nicotinepleisters of -kauwgom doe ik niet.

Gisteren is als ‘beloning’ een overgebleven kies ontdaan van het lelijke amalgaam en daarna met witte vulling gerepareerd en ik loop – ondanks de pijnlijke blaar onder het plaatje – breed grijnzend langs elke spiegel. Het weglopen dat zoveel impact had, was een raakgegooid steentje dat al scherend een serie kringen in het water maakte. Maar het steentje is allang gezonken, de kringen (ook die onder mijn ogen) zijn tot rimpelingen vergleden, het leed is geleden. Het zeer van oktober, de eenzaamheid daarna, dat is allemaal voorbij. Bijna 20 kilo lichter en niet meer rokend kan ik nu lachend zeggen: ik ben genezen van de pijn van een steentjesgooier … Ook deze cirkel is rond. Ik mis niet wat verdwenen is. Daarvoor was het te abrupt en vooral te laf. Ik verdien beter.

Het maakt nu allemaal niet meer uit. Ik kan weer voluit lachen, met een vrolijke en vooral complete glimlach. Ik schater weer! Ik mag er weer zijn en dat doet me immens goed.
Tiege tank, toskedokter Plantinga en assistentes, voor de mooie smile, de kundigheid en voor jullie meeleven! Het resultaat, het is een pláátje!*

*De laatste regel is geënt op een uitspraak van Herman Finkers

Advertenties
%d bloggers liken dit: