Articles

Onwereldse wonderen

In Fotografie, Natuur, Persoonlijks, Taal on 12 januari 2011 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , , , , , ,

Hoewel de klok het vorige jaar alweer even naar het verleden heeft laten wegtikken, blijft er veel goeds dat ik meeneem naar 2011. 2010 was een jaar vol belevenissen voor mij. Nooit eerder ben ik zo vaak van huis geweest als in dat jaar en niet eerder gebeurde er zoveel in mijn huis. Ik ga er vanuit dat het een prelude is voor een nog beter jaar, met meer rust en meer evenwicht. Al blijven verre landen me boeien en hoop ik opnieuw andere culturen te mogen ervaren – hetzij dichtbij huis, hetzij ver weg – er zal meer balans zijn.

Een jaar geleden vertrokken we naar Egypte voor een wondermooie 2-weekse cultuurreis door dat fascinerende oude land. Van sneeuw naar zon, naar wereld- en andere wonderen uit het oude land van de farao’s. Kruipend door de piramides, hobbelend op een kameel, hotsend door de woestijn in een four wheel drive, reizend van oase naar oase temidden van een landschap van ongekende schoonheid. Van Zwarte tot Witte Woestijn, het was allemaal adembenemend. We hebben tientallen verschillende soorten graven bezocht, ik was opnieuw in de Vallei der Koningen en in Karnak tempel. We ‘zwommen’ in heerlijk warm roestwater, we wandelden door woestijnen en we beklommen heuvels. Een fantastische reis met vrijwel alleen hoogtepunten.

Zes jaar geleden was ik ook in Egypte, maar met een ander doel: ik was met een vriendin een week in Hurghada om te genieten van zon, zee en strand. We maakten een dagtocht naar de Vallei der Koningen, waar je toentertijd nog zoveel meer mocht dan nu: ik kon me nog vergapen aan het graf van Tut-Anch-Amun, de jonge farao waarover ik al vanaf mijn jeugd lees. Het vinden van zijn graf met alle schatten heeft me altijd gefascineerd en dat ik daar mocht staan, bij de ingang van dat graf, maakte mijn dag. Dat we door tijdgebrek niet naar binnen konden, was niet eens zo erg: we hoorden dat er weinig spectaculairs te zien was. Vorig jaar mocht je niet eens meer foto’s maken binnen de Vallei. Daarom koester ik mijn foto bij de ingang van het graf en zicht op het huis van Howard Carter, dat ik wel degelijk in mijn vermoeide geest opgeslagen bleek te hebben.

De grootsheid van de dodenstad, nu ‘eigendom’ van National Geographic, alles wat het gekost moet hebben om de farao’s daar te begraven, het zal me altijd bijblijven. Zoals ook het bezoek aan het Egyptisch Museum in Cairo me bijblijft: onder leiding van een voortvarende gids werden we bijna rennend door het museum gesleurd om toch vooral in korte tijd de belangrijkste zaken te zien. Daarbij was rekening gehouden met wat de gemiddelde toerist wil zien en vanzelfsprekend horen het gouden dodenmasker van Tut en alle opgegraven schatten daar bij. We kregen precies een kwartier om de zaal met het dodenmasker te bekijken en ik herinner me alleen maar dat masker. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen, dat wonder van schoonheid en kunst dat in een vitrine uitgestald was.

Eigenlijk overtrof alles tijdens die reis mijn verwachtingen; ondanks dat we een erg druk programma hadden, bleven we van het ene wonder in het andere vallen. Wanneer sta je er bij stil dat een deel van de woestijn de bodem van de Grote Oceaan is, een oceaan die na de IJstijd verdween? Pas bij het zien van fossiele schelpen en van iets later daterende fossiele bloemen, realiseer je je dat deze droge dorre rotsen een geschiedenis van miljoenen jaren vertellen …
En middenin dat miljoenen jaren oude landschap liet onze aardige jonge gids mij een melodietje op zijn mobiel horen: een EO-liedje van Elly & Rikkert waar je vrolijk van wordt. Hij had dat liedje gekregen van een Nederlandse toeriste en middenin die onafzienbare woestijn kon hij het mij via Bluetooth sturen.
Dat laatste is al even onbegrijpelijk als alle wonderen die in Egypte zo overdadig aanwezig zijn. “Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach” – en dat via Bluetooth … Zó gecultiveerd is dit land inmiddels, dat Bluetooth overal werkt, dat je middenin een enorme woestijn ‘gewoon’ kunt communiceren, dat ik zelfs een sms van mijn vader kreeg over de staaroperatie van mijn moeder.

Egypte is met zijn tijd meegegaan; de woestijnen zijn ingericht op toerisme, net als alle wonderen die er te zien zijn. De keerzijde: fossielen zijn en worden bij miljoenen meegenomen, de Witte Woestijn is onderhevig aan afbraak door toeristen. De Nijl is druk bevolkt met cruiseships die vier rijen dik aanmeren om iedereen naar wéér een andere tempel te brengen en in het museum in Cairo heb je nauwelijks tijd om echt rond te kijken. Dit, omdat alle programma’s zodanig zijn opgesteld dat je ook winkels bezoekt waar je geacht wordt dingen te kopen, als winst voor reisaanbieders en gidsen. Alles is toeristisch – we zagen zelfs een winkel met de veelzeggende naam “Goedkoper dan de Hema” …

Telkens als mijn telefoon gaat, klinkt het vrolijke liedje van Elly & Rikkert, als herinnering aan de blijheid en opgewektheid van onze gids, zijn niet-toeristische, echte binding met het woestijnleven. Weinig mensen weten dat dit wijsje uit Egypte komt, maar ikzelf weet het en dat is voldoende om mij telkens even terug te brengen naar dat prachtige land met al die onwereldse wonderen. Het stemt mij dankbaar dat ik het allemaal heb mogen ervaren en beleven; ik neem het met liefde mee naar nu en later!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: