Articles

Kerst-stalling

In Persoonlijks, Sprookjes & fabels, Taal, Vertelsels, Woordspelingen on 25 december 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , , , ,

Dit jaar sla ik Kerst over. Het papieren Peruaanse stalletje blijft in de doos, net als het voltallige engelenkoor en de Erzgebirger Sängerknaben. Zelfs de dieren die zich her en der in huis bevinden, worden niet (uit)gestald, ondanks mijn overtuiging dat zij in de Kerstnacht kunnen praten. Toen mijn kinderen klein waren, zegde ik steevast toe hen de volgende dag in te lichten over de gevoerde individuele en groepsgesprekken. Daarbij doelde ik niet op toen al aanwezige creatief gemaakte beestjes, maar over de levende have die ons huis bevolkte. We hadden een scala aan huisdieren, waardoor ik menig conversatie heb moeten verzinnen. Maar voor mij en mijn kinderen was het een essentieel onderdeel van ons Kerstfeest.

Ik hoop dat de traditionele Zweedse gedachte een dierbare herinnering voor hen is, al moest ik soms namens konijn Bonnie Pluis of goudvis Trix meedelen dat de aandacht wat eenzijdig was geweest.
Het lastigst waren de vragen over zieke of gestorven dieren: “Kunnen die ook nog praten, mama?”
Tja, wat zeg je als de cavia door het gewicht van één van de kinderen platgedrukt het onderspit moest delven, of eendje Wammes, die na een veelbelovende start op een eenzame middag dood in zijn zwembadje dobberde … Verdronken – een eend nota bene!
Nog altijd hoop ik dat ik toen de juiste troostwoorden heb gevonden waarmee zij de herbeleefde verliezen konden accepteren: de dode dieren waren in een speciale hemelzaal, de afdeling waar alle nog ongeboren mensjes op het eierrekje zaten, samen met het kindje Jezus vóór zijn jaarlijkse geboorte.

Het optuigen van de kerstboom gaf standaardproblemen: mijn neurotische perfectionisme belette de kinderen her en der een bal op te hangen – mijn boom moest ultiem versierd zijn. Dat resulteerde in het compromis van twee bomen: eentje in de hal waar de kinderen zich op mochten uitleven, en een grotere in de woonkamer, waar met name de poezen zich regelmatig in uitleefden. Ik tuigde op, de katjes tuigden af; ik wist altijd weer na die ene nacht waarin zij konden praten, te laat waarover ik hen stevig had willen onderhouden … Keer op keer hing ik ballen terug, totdat overal naalden en gesneuvelde ballensplinters lagen en ik naar het nieuwe jaar verlangde. Op 1 of 2 januari moest de boom weg; ik was hem spuugzat na alle op- en afgetuig. De opruimdatum was afhankelijk van wanneer de kinderen thuis waren: naast de jaarlijkse Tweede Kerstdag vierden zij Oud & Nieuw om het jaar bij hun vader.

Ze zijn allang volwassen, mijn jongens, maar op Tweede Kerstdag eten zij nog altijd bij hun vader. De Eerste Kerstdag bij mij is verloren gegaan nadat de oudste zelf een gezin kreeg en de jongste als verkoper de drukste weken van het jaar achter zich had. Logisch, maar soms voelt het wel ‘alleen’, zeker nu mijn X-mas toch nog meer als ex-mess voelt (hoewel ik mijn Indonesische logee eigenlijk meer mis dan de vluchtende eilandgast). Vorig jaar waren wij tijdens de feestdagen in Zeeland en zouden kort daarna naar Egypte gaan, dus was er geen reden tot kerstversiering. Toch miste ik het toen – in tegenstelling tot nu, nu ik alleen thuis ben en alle tijd heb gehad om het huis in Kerstsfeer te brengen. Maar mijn hulp, die me altijd helpt met de versieringen, heeft vakantie, waardoor er ook geen gelegenheid was om dingen op hoogte op te hangen. Mijn zere arm belet me om dat zelf te doen. En ach, de katten vinden een boom vermoedelijk nog altijd de leukste klim- en krabpaal ooit …

Os en ezel – hier giraffe en olifant – blijven ditmaal van stal en de zwarte schapen blijven waar zij altijd staan: in hun hoekje. De zelfgebakken Bere Jezus, die in zijn smoking alle Kerstvreugde overziet, is na een vorig kattenfestijn onthoofd en onthand aangetroffen. Nu is dat gezien het verloop van Jezus’ leven wellicht toepasselijk, maar het staat zo kaaltjes in het kribje … De secondelijm zal hem eerst weer een hoofd moeten bieden voordat hij op stal gehaald kan worden. De vele engelen uit alle landen protesteren tevergeefs vanuit diverse dozen; ze willen hoog opgehangen worden en dat gaat niet. Ook weet ik dat enkele lampensnoeren het telkens geniepig begaven, waardoor de schittering aan de diverse taferelen op cruciale momenten ontbreekt.

NS en weder dienende, bezoek ik wellicht mijn ouders en verder zal ik veel opgenomen afleveringen van Silent Witness kijken – een goed alternatief voor Silent Night. Mijn koelkast en fruitschaal bieden voldoende gezond, normaal eten. Ik moet alleen nog sigaretten halen voor deze laatste rookweek – het is de afbouwfase voor een rookloos 2011.

Ja, het wordt een vredige kerst, eentje zoals ik die iedereen toewens.

(Voor een grotere versie van de foto’s, zie mijn Flickr-account bovenaan de pagina)

Advertenties

Eén reactie to “Kerst-stalling”

  1. Je overpeinzing raakt me positief, Marjolein. We spreken dezelfde taal waar het dieren betreft.
    Groet, Margaretha

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: