Articles

Snalal

In Fotografie, Politiek, Taal, Woordspelingen on 4 december 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , , , , ,

Ze is spontaan, vrolijk, lief en vooral slim. Ze is prachtig slank en haar natuurlijke elegantie met gracieuze bewegingen zijn kenmerkend voor haar ras. Ze studeert hier, ze rondt de voorbereidingen voor haar thesis af. Ruim twee maanden logeert ze nu bij me, deze intelligente jonge vrouw uit Djakarta. We hebben veel plezier samen, maar we hebben ook serieuze gesprekken. Het uitwisselen van culturele verschillen tussen beider landen en het praten over godsdienst en geloof maakt onze gesprekken des te interessanter.
We spreken Engels maar af en toe begin ik hier en daar een woord in Bahasa Indonesia op te vangen als ze ratelend aan de telefoon in haar landstaal met haar verloofde of met vrienden praat. Het gaat ongelooflijk snel, dit praten – zo’n taal leer je niet zomaar …

Ik ben overal welkom, word bij al haar vrienden hartelijk ontvangen. Zij vormen een sterk netwerk – dat moet wel als je zo ver van huis bent. Je bent op elkaar aangewezen als je heimwee hebt of ziek bent. Je weet zoveel niet, en niet iedereen verstaat hun Indo-Engelse tongval, hoewel ze het Engels perfect beheersen.
Ze zorgen voor elkaar, koken en eten samen en zijn vooral ‘vrienden’ zonder aanziens des persoons. Arm en rijk, christen en moslim, Chinees en Javaans, het gaat allemaal prima samen – er is niet de strijd die Nederland in zijn ijzeren greep heeft. De angst beheerst hen niet, er wordt niet hatelijk op hen ingepraat zoals dat hier tegenwoordig normaal is als je over mensen met een andere huidskleur en vooral over moslims praat.

Samen met haar vrienden ging ze naar de intocht van Sinterklaas. Ze genoten als kinderen van het spektakel en lieten zich door mij, de Nonna Belanda, met plezier de geschiedenis achter het hele feest uitleggen. Wat? Een paard dat over daken loopt, met een eeuwenoude bisschop op zijn rug? Haha, geweldig! En al die opgewonden kinderen, dat is toch fantastisch? Ja, maar de ouders hebben het de komende tijd erg zwaar – ze moeten zo ontzettend vaak liegen over ‘hulpsinterklazen’ en ze dreigen als het gedoe hen teveel wordt … Ooooh is that all in the game? Yep, it is. Kinderlevens worden in deze tijd gevuld met leugentjes.
Ze vinden het allemaal interessant en eigenlijk ook erg lief: very cute!

Haar moeder heeft zich zo’n twee weken geleden bij haar gevoegd, na eindeloos wachten op een visum vanwege een fout van de IND. Haar studentenvisum was verlopen en de nieuwe kaart, die in juni al opgestuurd had moeten worden, was binnen de IND zoekgeraakt. Ik heb twee lange telefoongesprekken moeten voeren voordat ze een uitdraai van het bewijs van haar geldige visum kon komen halen, zodat ze dat bewijs naar haar ouders kon sturen – die het op hun beurt bij de aanvraag voor een visum bij de ambassade in Djakarta konden indienen. Daarna duurde het nog 10 dagen voordat moeder daadwerkelijk een ticket had en hier arriveerde … Karma – maybe next week. Het leven verglijdt traag in dat hete land, dus maak je niet druk. Santai – relax.

Toen moeder arriveerde, kreeg ik twee complete traditionele outfits: een kanten kebayah met zijden korset eronder, en een witte katoenen kebayah met een bijbehorende gouden speld. Ik kreeg diverse zijden sarungs en sjaals, allemaal handgebatikt en allemaal ronduit prachtig. Wij Belanda’s zouden een voorbeeld kunnen nemen aan de gulheid en gastvrijheid van deze mensen, het plezier waarmee ze geschenken geven en waarmee ik als Nonna Belanda in traditioneel Javaanse kleding werd gehuld. Mijn haar werd op de traditionele manier gekapt, waarna ik liefdevol aan- en omgekleed werd voor een fotosessie. Ik voelde me op slag elegant toen ik dit alles droeg, een ander mens.
Maar ook de vele massages die ik krijg (en die vaak bepaald niet pijnloos zijn), en bovenal de uitnodiging om als familielid bij het huwelijk van mijn logée aanwezig te zijn, dat alles maakt me stil van dankbaarheid.

Hun terugreis nadert met rasse schreden. Daarom heb ik als afscheidsfeest een Sinterklaasavond georganiseerd, waarbij alle vrienden welkom zijn. Ik kook snert, maar wel halal – door mijn zoon spontaan omgedoopt in ‘snalal’. Iedereen koopt een kleinigheid voor iemand anders en een rijm van minimaal 4 regels (in het Engels) is verplicht. Na de snalal beginnen we met de pakjes en zijn er pepernoten, er is speculaas en warme chocolademelk en ter afsluiting een chocoladefondue. Een multilculturele Sinterklaasavond, waarbij Indonesische, Chinees-Indonesische, Chinese, Egyptische, Duitse en Marokkaanse nationaliteiten vertegenwoordigd zijn, en ik als enige kaaskop – een Belanda. Het wordt beregezellig, dat weet ik nu al; we hebben al zoveel voorpret vanwege de snalal!

Zo zou het moeten zijn in Nederland en overal ter wereld: met respect omgaan met elkaars cultuur, er van lerend en genietend, elkaar volledig in de individuele waarde latend. De vijandige sfeer waar Nederland tegenwoordig om bekendstaat, zou moeten kunnen transformeren naar een cultuur zonder angst, zonder vooroordelen, openlijk sprekend over verschillen en overeenkomsten. De Spaanse goedheiligman met zijn Moorse knechten zijn hier al eeuwen welkom, dus waarom anderen niet? We zijn allemaal mensen en ongeacht ons ras, geloof of afkomst, zou iedereen in Nederland snalal moeten kunnen koken!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: