Articles

Dissidenten

In Persoonlijks, Politiek, Taal on 29 september 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , ,

Al bijna in een vorig leven moest ik op last van mijn toenmalige verloofde De Goelag Archipel van Aleksandr Solzjenitsyn lezen. Iedereen zal weten dat deze schrijver als dissident werd aangemerkt.
Tegenwoordig hebben ook wij dissidenten. Ik vraag me af wat er met de definitie van destijds gebeurd is; Wikipedia leert ons dat de term dissidenten werd echter vooral bekend om mensen aan te duiden die zich verzetten tegen de politieke lijn in totalitair geregeerde landen, met name het voormalige oostblok (de Sovjet-Unie en satellietstaten), zoals Andrei Sacharov, Andrej Amalrik, Aleksandr Solzjenitsyn en Václav Havel. Dissidenten konden te maken krijgen met langdurige straffen, verbanning of opname in een psychiatrische inrichting. Het leven van Solsjenitsyn en de anderen was niet makkelijk als dissident. Ze hebben zwaar geleden, ze zijn verstoten en moesten in ballingschap leven.

Wij hebben in Nederland sinds 30 jaar het CDA, waarin zich dissidenten (b)leken te bevinden. Ze worden door hun wrokkige collega’s ook wel mastodonten genoemd, of versteende kopstukken. Het CDA haalt alle mogelijke termen uit de kast om toch maar verzekerd te blijven van het pluche, waarbij tegenstribbelende partijleden weggezet worden als dissident. Beschadigende benamingen, enkel en alleen voor eigen gewin. Hoe zou de CDA-God daar over denken, over het op deze manier beledigen met medemensen? Als echte naastenliefde?
Het wordt wellicht iets gemakkelijker te begrijpen als we bedenken dat de wrokkige collega’s beslist willen regeren en dan met ‘gedoogsteun’ van de PVV. Die laatste partij past precies bij de pluche-geöriënteerden die de Trêveszaal willen bezetten. Als je zulke ambities hebt, is het wel nodig om de personen die de partij groot gemaakt hebben, weg te zetten als mastodont of dissident. Met een beetje goede wil krijg je een Ab Klink misschien wel in een psychiatrisch ziekenhuis of je laat hem in Dubai in ballingschap verder leven.

De al genoemde Partij Voor de Vrijheid, bestaande uit de blonde Limburger Geert Wilders, is een vroegere dissident van het Verbond voor Vrijheid en Democratie, en als je de namen vergelijkt, is er niet zoveel verschil. Alleen het woord ‘democratie’ ontbreekt bij de PVV en dat is vast geen toeval. Zonder te veel op het gedachtegoed van de PVV in te willen gaan, lijkt het mij duidelijk waarom dat woord ‘democratie’ bij hem ontbreekt: hij vindt zeer ondemocratisch dat je een totale bevolkingsgroep hun geloof mag ontnemen om hen daarmee uit de Grondwet te kunnen zetten. Gelijke rechten voor de islamisering, namelijk uitzetting – dat is zijn motto. En met dat motto kan hij gedoogsteun geven aan het CDA, mits die hun dissidenten tot de orde roepen, zodat er een Kamermeerderheid blijft.

Ik geloof dat we in een schijnwerkelijkheid leven: de VVD onder leiding van de heer Rutte, die toevalligerwijs protégé van de blonde Limburger was tijdens zijn intrede in de Kamer, krijgt samen met het CDA gedoogsteun van de PVV. Gedoogsteun, bestaat dat? Of is dat een voor deze gelegenheid aangepast oxymoron, zoals het begrip ‘dissident’ in onze politiek ook hergedifinieerd en een op winstbejag toegesneden benaming verworden is? Gedogen en steunen zijn twee verschillende begrippen, die normaliter niet in één woord kunnen samengaan. In elke encyclopedie vindt men dit woord alleen als politiek fenomeen – het bestaat niet in de rest van de samenleving. Hoe graag ik ook wil, ik kan geen gedoogsteun geven aan al die mensen die gediscrimineerd worden. Of dat nou CDA-prominenten zijn, die de partij groot gemaakt hebben maar die nu als oud vuil aan de kant worden geschoven, of aan mensen die Allah als hun spirituele leider zien, gedoogsteun kunnen ze niet krijgen.

Wat is er toch aan de hand in ons land? De moslims en andere vluchtelingen die wij een thuishaven gaven, worden uitgespuugd omdat zij in naam van Allah zouden moorden, terwijl het CDA hetzelde doet met de leden die hun partij groot gemaakt hebben, alle slachtoffers worden afgevoerd naar goelags. Werkkampen waar zij mores leren – en de hordes die de mores kennen, staan te trappelen, met knuppels in de hand.
Dat alles kan bij een regering van een “breed middenkabinet, dat het land stabiliteit moet bieden”.
Ik heb het nooit begrepen als werd gezegd dat politiek om idealen draait; ik zag alleen maar machtswellust, en dat lijkt nu tot een hoogtepunt te komen. Met gedoogsteun, dat wel.

De etymologie van gedoogsteun is niet te vinden; het woord is wedergeboren tijdens de informatie van een minderheidskabinet waarvan een aantal maatregelen gedoogd moet worden door een door waterstofperoxide beneveld brein, dat desalniettemin alle touwtjes en stekkers in handen heeft. De man hoeft namelijk geen politieke verantwoording te dragen: hij regeert niet. En als een regeringsvoorstel hem niet bevalt, dan trekt hij doodleuk de stekker uit dit kabinet. Dat is te zeggen: als dat kabinet er komt en als het stroom nodig heeft. Zonder stroom heeft die stekker geen impact.
En dan zouden de dissidente CDA-mastodonten erg goed van pas zijn gekomen: zij hebben allemaal bij de padvinderij vuur leren maken en ook al hebben zij geen macht, zij hebben wél het Licht gezien. Zij blijven met hun geweten in het reine. Dat zou gedoogsteun moeten krijgen. Ik hoop dat het gaat lukken, zaterdag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: