Articles

Cirkels

In Fotografie, Persoonlijks, Wadden on 10 augustus 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , ,

Altijd weer worstel ik met de vraag of men zit te wachten op wéér zo’n bericht dat over persoonlijke dingen gaat. Zoals over mijn cirkels: sinds een jaar ben ik een zeer frequente bezoeker van Ameland doordat een vriend tijdens het jaarlijkse Rôggefeest mijn vriend werd. Ik mag mijzelf daarmee een jarige lat-Ameleilander noemen!

Vrijdag bezochten wij het 24e Rôggefeest in Nes, ditmaal op een heel andere manier dan vorig jaar. Toen kwam ik voor een optreden van Harry Sacksioni (die ik door allerhande vrijwilligerswerk dat me in de schoot geworpen werd, niet heb gezien) en liep ik veel mee met de vriend, die als penningmeester het nodige te doen had. Ik heb weliswaar een aantal acts gefotografeerd, maar ik heb lang niet alles gezien. Wel heb ik met veel artiesten wat kunnen praten als ze zich omkleedden en bijkwamen van hun ronde – het was bloedheet die dag.

Ook dit jaar hebben we lang niet alles gezien, maar om andere redenen. Mijn vriend, die een tijd geleden na een conflict afgetreden is als penningmeester, wilde het feest nu als toeschouwer zien en beleven, zonder de zorgen en drukte die zijn bestuursfunctie altijd met zich mee heeft gebracht.
Ik was echter – mede wegens dat conflict, dat ik destijds op scherp heb gezet – wat treuzelig, waardoor we aan de late kant arriveerden. Een aantal acts was al afgelopen, sommigen speelden zich aan de andere kant van het dorp af.

We bleven als rasechte muziekfans even bij een goede band staan kijken en luisteren en belandden daarna bij een band die zo ongelooflijk was, dat we daar tot het einde van hun act gebleven zijn. Het was genieten! Drie jongens van 16 jaar die sinds drie jaren hardrock en heavy metal spelen en dat met een gemak alsof ze al jaren profs zijn, fantastisch!
Dat jongens van die leeftijd het aandurven om Purple Haze van Jimi Hendrix te spelen vonden we al een staaltje van moed, maar dat ze het ook nog goed deden, maakte hen tot een top-act. De vonken spatten er af, van deze Amelander band “High Voltage”.

Na het bekijken van de parade – een vast onderdeel van het feest, waarbij artiesten op wagens door het dorp rijden – gingen we op weg naar het podium waar de slotact zou optreden. Het zou iets met vuur zijn, wisten we. Dat het om een groep mensen op stelten, zwaaiend met fakkels ging met zware Wagner-achtige muziek, wisten we min of meer, dus zwaar teleurgesteld waren we niet. Het was een bevestiging van wat we al dachten: voor dit geld had de very, very (s)low voltage beter van plaats kunnen ruilen met “High Voltage”, die voor de gage van deze artiesten zeker 10 jaar lang de slotact hadden kunnen verzorgen.

Tijdens het hele feest ontmoetten we bekenden, bestuursleden en vrijwilligers en het was bijna komisch dat we zo overduidelijk door een aantal bestuursleden genegeerd werden. Vanzelfsprekend waren dat degenen die een aandeel in mijn vriends vertrek hadden en geen moeite hadden gedaan de zaken recht te zetten.
Het was aandoenlijk om te zien hoeveel moeite mensen zich getroostten om ons maar ‘niet te zien’, terwijl het enige juiste een excuus was geweest. Maar dat zat er niet in – de moeite die het negeren kostte, was blijkbaar toch gemakkelijker dan ‘gewoon doen’ of excuus aanbieden. Vreemd genoeg werd ik door één van deze mensen wél normaal begroet (en beantwoordde de groet op dezelfde toon). Ook stond ik in het programmaboekje vermeld als vrijwilliger, maar over de enorme inzet van mijn vriend werd niet gerept.
Hij werd simpelweg door de betrokkenen doodgezwegen. Het bleef dubbel voor ons allebei. Natuurlijk verwachtten we ook geen uitnodiging voor de traditionele barbecue die de dag na het feest voor alle vrijwilligers en bestuursleden wordt gehouden… Toen na de slotact werd gezegd dat het tijd was het geld te tellen, zeiden wij lachend: “Wij tellen niet meer mee!”

De graancirkel van de roggeoogst, die met het Rôggefeest gevierd wordt, is weer rond.
Nog een cirkel is ons 1-jarig lat-jubileum, dat werd bezegeld met cadeaus: voor mij een prachtige ring met stenen in meerdere blauwtinten. Kleuren die de cirkels van onze levens weergeven: het blauw van de lucht en van de zee, die kleuren horen bij ons allebei: lucht en water voor mij, en ‘lucht’ en water voor hem – geboren als eilander en nu opnieuw eilander.

Wij timmeren verder aan onze lat-relatie en hopen geen planken mis te slaan. Een relatie die voortkwam uit een feest, al zal dat feest cirkels in het water blijven geven zolang men gemaakte fouten niet erkent en mijn vriend niet de eer en het respect gunt dat hem toekomt. Cirkels worden uiteindelijk altijd rond, dus we geven het tijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: