Articles

Uiverhuiver

In Fotografie, Natuur, Vogels on 12 juli 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , , , ,

Ooievaars – ook wel uivers of storks genoemd, vind ik ongelooflijk prachtige vogels. We gebruiken ze als symbool voor het brengen van een baby, een gave die ze geloof ik niet echt bezitten maar die leuk staat in de tuinen van huizen waar jonge ouders van hun boreling genieten. Vroeger zeiden moeders dat hun buik dik werd doordat ze rijst spaarden voor de ooievaar, die de baby kwam brengen en die dan eten nodig had voor de inspannende tocht die hij met baby-in-luier in de snavel gemaakt had. Ik vroeg me altijd af wanneer mijn moeder die rijst dan had gegeten; wij aten dat niet zo vaak… De uiver zelf is ook geen rijsteter: hij heeft liever vlees op het menu.

De ooievaar is nu weer een bekende vogel in ons land; we zien hem op verschillende plaatsen. Zowel in het wild als vanaf ooievaarsstations vliegen ze rond en doen soms met een hele groep een weiland aan.
Gisteren reden we langs een weiland waar er zeker 15 stonden, en in een weiland wat verderop waren nog eens 3 exemplaren die – hopelijk – op kikkerjacht waren.
Het was rondom Meppel, waar meerdere ooievaarsstations zijn en waar je ze dus zeker kunt verwachten.

Vorige week waren we een dag naar onze water-dierentuin Aquazoo, waar een intussen grote groep ooievaars woont. Sommigen overwinteren ook hier, maar ze zijn vrij om in de winter naar Afrika te vertrekken. We hopen dan wel dat ze daar niet vermoord worden – we willen ze volgend voorjaar graag weer begroeten. Door bij te voeren blijven ze wellicht op hun ‘thuisadres’ in plaats van in warm en gevaarlijk Afrika te overwinteren.
De groep in de dierentuin werd bijgevoerd en dat leek ook wel nodig. Zoveel eendere dieren op een klein territorium kan zorgen voor te weinig verse kikkers en andere akelige beesten!
Bovendien moest er een jong gevoerd worden, dus er was extra eten nodig voor de verzorgers van dit diertje. Ik vraag me opeens af of die soms in een luier door een zweefvlieg-tuig wordt gebracht?

Er werd druk geklepperd: één van de (vermoedelijk) mannetjes die als echte kerels op gepaste afstand van het grote nest in een groepje stond, wilde toch even laten weten dat hij degene was aan wie het nest toebehoorde. Volgens Wikipedia zijn ooievaars nesttrouw en heeft het klepperen een baltsfunctie. Het vrouwtje beantwoordt dit klepperen op dezelfde elegante manier: er wordt al klepperend een S-bocht met de nek gemaakt, waardoor de kop achterover op de rug ligt. In die houding volgt er een hap adem zodat er bij het terugdraaien van de nek weer volop geklepperd kan worden. Het is een ongeëvenaard geluid, dat altijd opnieuw fascineert. Als je de bijbehorende body language dan ook nog mag bewonderen, maakt het helemaal diepe indruk.

De ooievaar kwam rond 1980 bijna niet meer voor in Nederland – op de babyboom-gefiguurzaagde exemplaren na – en dat was reden tot zorg, tot huiveringwekkende zorg.
Al in 1967 werd in Groot Ammers een succesvolle proef gedaan om de uivers in een ooievaarsstation te laten broeden. Dit initiatief werd zodanig uitgebreid dat in 2003 weer het na-oorlogse aantal ooievaars in Nederland rondvlogen. De ooievaar brengt geluk, want hij leeft van kleine koudbloedigen en van insecten, dus deze trekvogel landt graag temidden van een insectenplaag om de buik rond te eten. Ik kan niet zeggen dat we vorige week minder last van muggen hadden, maar ik heb ondanks het waterrijke gebied geen kikker gehoord en dat vond ik zeer, zeer bemoedigend!

Ik ben blij dat de ooievaar weer ‘normaal’ is in ons luchtruim. De machinale Uiver is allang verdwenen en zonder interventie zou ook de levende soort hier verdwenen zijn. Een huiveringwekkende gedachte! Gelukkig leeft de natuurlijke uiver vrij lang: hij kan 30 jaar oud worden (net als zijn kleine broer de scholekster), en een jong is na 3 jaar geslachtsrijp. Dat betekent dat er toch eieren gelegd moeten worden en nesten bebroed dienen te worden en dat kan alleen als er voldoende voedsel is. Gelukkig zijn we zuinig geworden met DDT en andere sprays waarmee we onwetend zowel land als vogelstand naar de gallemiezen hielpen en hebben wetenschappelijke ontwikkelingen voor veel bredere kennis gezorgd.

Kennelijk applaudiseert de ooievaar voor deze kennis door luidkeels te klepperen. Ik hoop dat fascinerende geluid nog vaak te horen en te kunnen genieten van deze mooie, sierlijke en imponerende vogels! Niet alleen de wetenschappers maar ook de ooievaars zelf verdienen een applaus voor hun overlevingsdrang en hun vrede met het leven in ons kikkerlandje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: