Articles

Pullen in de soos

In Vogels, Wadden on 9 juni 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , , , ,

De titel klinkt wel opwekkend, nietwaar? Men ziet bejaarden voor zich, moeizaam een bierpul heffend en deze al bibberend en knoeiend leeg proberen te drinken. Of een chique sociëteit, waar bierpullen niet tot de inventaris behoren. Ikzelf denk bij het woord ‘pullen’ aan de Beierse bierpul van steen, die zonder inhoud al bijna te zwaar is om naar de mond te brengen – laat staan met bier er in!

Maar niets van dat alles is waar het om draait. Pullen, zo worden jonge (weide-)vogelkuikens genoemd. Althans, bij mijn weten beperkt het zich tot deze groep, al vallen meeuwenkuikens er geloof ik wel weer onder.
We hebben de afgelopen weekends veel verschillende pulletjes gezien op Ameland – zowel toen we met de trike rondreden als met de auto stapvoets speurend naar vogeltjes. Opeens was er vorig weekend de verrassing van een kleintje dat stilletjes bij een graspol zat, terwijl mama scholekster vlakbij wat in de grond poerde. Op de foto’s herkenden we achteraf weliswaar een kuiken, maar het was meer een bolletje dons dan een herkenbaar kuiken.

We zochten op Wikipedia wat meer informatie op en vonden daar het verhaal van de pul, maar ook dat een groep scholeksters een ‘soos’ wordt genoemd. Scholeksters kunnen 30 jaar oud worden (!!!) en hebben een natuurlijke territoriumdrift. Maar de weilanden en de schorren raken overbevolkt door al die bejaarde scholeksters, die hun territorium levenslang behouden. Daardoor moeten anderen genoegen nemen met een tweederangs territorium. Wikipedia verhaalde over het frappante fenomeen dat jongen van dit nageslacht zelf ook tweederangs territoria zoeken, vanuit een natuurlijk soort overlevering.

Het afgelopen weekend zagen we veel meer pulletjes in een grote verscheidenheid: een paar erg jonge en aandoenlijke kieviten, die angstig door pa en ma van ons weggeleid werden. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik ze bewust zag, en het was puur genieten! Ook zagen we, rijdend op de trike over de dijk, een heel stel kokmeeuwpulletjes – kleine pluizenbollen die rap-rap door pa of ma werden geroepen: pas op, er naderen vijanden! Sommige durfals stonden parmantig bij de vlakbije groep op, naast en over elkaar nestelende visdiefjes het spektakel aan te zien: de visdiefjes vlogen af en aan met visjes in de bek en het was een geschreeuw van jewelste. Jonkies waren onzichtbaar – de visdiefjes lagen bijna in een kluwen bij elkaar. Het deed me aan films met al die jonge pinguïns denken, waarvan de ouder het eigen kind altijd herkent in de menigte.

Iets verderop ontwaarden we een kluut en warempel, er liep een klein kluutje naast, met al wat zwarte streepjes in zijn donzen pak. Papa kluut was verderop aan het eten, mama piepte zich schor om haar kleintje aanwijzingen te geven. Het scheen het niet te horen, of niet te luisteren: het ging zijn eigen gang en ontdekte de wereld van het wad op zijn eigen manier. Een fantastisch gezicht! Uiteindelijk kwamen pa en ma samen om hun p(r)ulletje van het rechte pad te halen en terug te sturen naar beschutter gebied, waar hij minder opviel. Toen dat gelukt was, kon mama even op één poot uitrusten. Dat duurde kort, want de klutenpul was onvermoeibaar! We konden ons met moeite losrukken van het indrukwekkende tafereel.

De volgende dag reden we nog even rond om de kieviten te zoeken; ik had minder goede foto’s dan mijn vriend, en dat kon natuurlijk niet. Intussen weten we al dat als we voor de ene vogel gaan, we anderen tegenkomen. De kievitjes en de complete wei bleken spoorloos, maar we zagen wél een aantal tureluurs rusteloos om en over de auto heen fladderen en ons op luide toon waarschuwen. Bij wat beter kijken zagen we waarom: er liepen jonkies (al vrij groot) door het weiland en natuurlijk betekende onze aanwezigheid gevaar dat geëlimineerd diende te worden. Ach, wij schieten alleen met camera’s!

Ik vraag me af of deze weidevogels ook in ‘een soos’ leven, en of ze eenzelfde territoriumdrift hebben als de scholekster. Hoe oud wordt de steeds minder voorkomende kluut, hoe oud worden tureluur en kievit?
Waarom gedogen kokmeeuwen en visdiefjes in het broedseizoen de wadende gasten, die buiten het seizoen niet welkom zijn? Zoveel vragen over dingen waarover ik voordien nooit nadacht!
Dit alles bewijst eens te meer dat vogels via een soos net als de Rotary of Lion’s veel invloed hebben op je denken, zonder dat je ooit zelf deel zult uitmaken van zo’n soos. Ik neem daar nog een pul op. Proost!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: