Articles

Elfstedentocht

In Natuur on 28 mei 2010 by Marjolein Stam getagged: , , , , , , ,

De tocht der tochten, de Elfstedentocht. Eindelijk kan ik zeggen dat ik hem heb gereden.
Niet over, maar langs water, langs de elf steden, 260 kilometer zonder training vooraf. Ik ben er nog kapot van! Het was een barre tocht, het was afzien en doorgaan, verstand op nul, blik op oneindig.

Denk nu niet dat ik zo sportief ben dat ik de fietsroute van 240 kilometer heb gedaan… Ik zat relatief comfortabel achterop de trike van mijn partner, die met de Trikers Familie Club in een colonne van zo’n zes trikes reed. Voor diegenen die een trike niet kennen: dit is een driewielig voertuig, zeg maar een motor met zijwieltjes – pardon, een cabrio op drie wielen!!! Officieel is het een auto en we hoeven dus geen helm te dragen.

We rijden graag ritjes op Ameland, stoppen wanneer we een vogeltje of een ander interessant object zien. Het is erg ontspannend, al krijgt mijn slechte arm niet de steun die nodig is en draait mijn door artrose aangetaste knie verkeerd uit als ik wijdbeens achter mijn vriend zit, boven hem uit torenend doordat de achterzit hoger is dan de bestuurdersplaats.

Ik had een idyllisch beeld van de Elfstedentocht: gezellig met een groep rijden, weliswaar tussen 3.500 motoren, en passant 15.000 fietsers zien zwoegen, terwijl ik achterop lekker rustig alles kon overzien en foto’s kon maken van het lentelandschap.
Niets bleek minder waar: het was écht afzien. Je zit weliswaar comfortabel, maar dat geldt alleen voor je rug. Bij elke scherp genomen bocht (in trikerijders schuilen motorrijders die dat niet kunnen maar wel hadden gewild) word je van de ene naar de andere kant geslingerd en moet je je aan de metalen stangen aan de zijkanten vastklampen om niet om te vallen. Daarbij heb je alleen de stepjes voor je voeten, dus het schrap zetten doe je met je hele lichaam.

Het landschap was prachtig: weiden vol met boterbloemen, zuring, pinksterbloemen en vrolijk fluitekruid in de bermen. Koeien, dorpjes, weilanden, water, en veel, ontzettend veel mensen die ons aanmoedigden. Dat was het allerleukste: al die mensen die de hele dag langs de route zaten om de deelnemers aan te moedigen. Ik had na afloop enig medelijden met Beatrix – nu beseffend hoe zwaar het is om naar al die mensen te zwaaien, wat een RSI-achtige sensatie in de polsen geeft.

Gelukkig had ik zaterdag, toen we als soort van proefrit al naar mijn ouders waren geweest en we ’s avonds ondanks motorpak en sjaal totaal verkleumd de laatste kilometers reden, al een beschermbril gekocht. Als je die niet draagt, huil je binnen drie minuten alles aan elkaar, ook als er niets te huilen valt. Mijn vriend heeft een ‘echte’ overzetbril van de opticien, ik heb er eentje bij de bouwmarkt opgescharreld en ook al staat het niet al te gracieus, het werkt wel!

Friesland heeft veel water, heel veel water. Dat moet ook wel als je een Elfstedentocht wilt schaatsen, maar al rijdend hadden we nogal wat bruggen open, wat ons veel oponthoud bezorgde. Motorrijders rijden langs ons heen en gaan vooraan bij de brug staan. Wij kunnen dus pas weer rijden als die hele brullende meute de route heeft hervat. Dit oponthoud betekende dat de meeste stempelposten al opgedoekt waren toen wij eindelijk arriveerden, maar gelukkig werden de ontbrekende stempels bij de twee nog actieve posten aangevuld, zodat het kaartje toch nog vol werd.

We haalden de eindstreep op de nipper; we waren iets voor 6 uur in het FEC-gebouw, waar de felbegeerde medaille in ontvangst werd genomen. Onderweg hebben we – naast de wachttijden bij de open bruggen – 3 stops gehad om wat te eten en te drinken. Nadat we in totaal 9 uur op de trike hadden doorgebracht, arriveerden we thuis, waar mijn vriend mij zo ongeveer van de trike moest takelen… Het was zwaar voor mijn lichaam en daar heb ik de rest van de week voor mogen boeten.
Niemand zal mij ooit weer lacherig over de tocht der tochten horen praten – ik weet nu uit ervaring hoe zwaar deze tocht is. Zelfs als je een passagier bent, die feitelijk niets anders hoeft te doen dan wat rond te kijken en een fotoserie te maken.
En toch had ik het niet willen missen. Dat schijnt hét kenmerk van de Elfstedentocht te zijn, dus blijkbaar heb ik het concept goed begrepen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: