Articles

Mus(t)

In Fotografie, Taal, Vogels, Woordspelingen on 10 mei 2010 by Marjolein Stam getagged: , , ,

Mussen zijn een must. Ze horen bij het beeld dat we hebben van een terrasje in de zon, waar deze parmantige vogeltjes een graantje mee proberen te pikken van al het lekkers dat genuttigd wordt.
In de tijd dat ik in Utrecht woonde, miste ik de mussen. Ze waren eenvoudigweg uitgestorven, op een enkele die-hard na. Het was een raar fenomeen: zo weinig mussen, dat doodgewone vogeltje dat toch naar zeggen zoveel voorkwam? Voorkwam ja; ze zijn vrijwel verdwenen uit de grote stad.

Ik houd van mussen. Ze kijken zo leuk, ze hebben een schoonheid die velen niet herkennen met hun prachtige veertjes in ingetogen bruin-beige tinten. Ze zorgen voor mooie spreekwoorden: “de mussen vallen dood van het dak”, “blij zijn met een dooie mus”. Als taalcreatieveling kun je dat leuk combineren: “Gisteren moesten we ze nog van het asfalt afschrapen, vandaag voelen we ons nutteloos blij gemaakt met dat resultaat.”
Ooit kocht ik een priegelpakket om een mus van papier te ‘bouwen’. Hij is mooi geworden, mijn dooie mus. Ik ben er elke dag weer blij mee, zeker nu ik veel tijd als huismus verdoe.
Waar ik vroeger opgewekt kilometers ging wandelen (en de ordinaire mus nauwelijks een blik waardig keurde), is nu een middagje winkelen al een hele onderneming, die mij dagenlang tot het huismussendom veroordeelt.
Ik heb het er zeker voor over, maar het is vermoeiend om overal zo moe van te worden.

Zouden mussen niet levensmoe worden, vraag ik me af – ze moeten in de steden zo ontzettend hun best doen om nog een nestelplaats te vinden – het is dringen geblazen onder de dakpannen die geschikt zijn als broedplaats. Maar hoe komt het dat je in Berlijn nauwelijks buiten kunt ontbijten vanwege de overdaad aan ‘Spatzen’ (ook wel Scheißspatzen genoemd), terwijl je in Leeuwarden geniet van een musje dat op het overdekte terras van V&D zijn graantje meepikt? Zijn we tolerant geworden doordat de soort uitsterfst?
Wordt de mus weer de moeite waard als hij minder voorkomt?

Goed, in Leeuwarden moet hij zich niet in het FEC vertonen tijdens voorbereidingen van Domino Day. Dan is hij zijn leven niet zeker, hoewel dat na de keer dat er in het gebouw een mus doodgeschoten werd, wellicht weer in perspectief is gebracht. Wie durft na de storm van verontwaardiging nog een mus af te schieten, bij welk evenement dan ook? Zelfs bij ordeverstoring tijdens de Dodenherdenking op de Dam, denk ik dat de daar zeldzame mus zijn leven wel zeker is…

Als ik een musje zie, wil ik deze fotograferen. In dierentuinen, temidden van allerlei exotische dieren, word ik zielsgelukkig van een goede foto van een musje. Daar zijn ze wél, daar is genoeg voedsel voor hen en blijkbaar ook voldoende plaatsen waar ze nog kunnen nestelen en broeden.
Onlangs maakten we bij prachtig weer een rit met de trike over Ameland. We belandden op een terras in Buren, vlakbij de duinen en het ruime Oerd. Ondanks onze blijheid met de oogst van het vogelspotten: een putter, een tapuit, allerlei ganzen, steltlopers en andere gevleugelde schoonheden, bleek dat ik de meeste foto’s op dat terras had gemaakt. En ja hoor, van een paar mussen. Een groepje Amelander mussen.
Niet Nico, niet Eras – nee, gewone levende musjes die vochten om de kruimeltjes van de korst van de appeltaart die we hen voerden. Eén van hen prijkt nu op mijn bureaublad. Als ode aan de mus, zoals Jan Hanlo daar al eens over ‘dichtte’.

Mussen zijn voor mij een must. Een leven zonder hen is ondenkbaar. Ik ben snel tevreden, al ben ik niet blij met een dooie mus. Doe mij maar een levende!

Sparrow

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: